Futuris Game Xperience

Schimmig personeel duikt op, de gelijkmatig verspreide spelconsoles worden aangeschakeld, frisdrank gaat over de toonbank. Er komt deining. Het is tien uur, de flauwtjes verlichte hal van Flanders expo verlevendigt onder de aandrang van de massa: horden jongeren, dertigers en, mondjesmaat, veertigers, waarvan enkelen zich prompt en met veel misbaar verdringen om controllers te bemachtigen die dienstloos zijn.
Die gretigheid heeft te maken met een exclusiviteitgevoel onder de aanwezigen. Op “Futuris game xperience” stonden de belangrijkste titels van de komende maanden al speelklaar: “Shadow of the Colossus”, “Zelda: twilight princess”, “Soul calibur 3”… Ook de Xbox360, de verkenner van de nieuwe generatie consoles, stond uitgestald, met vijf testbare games.
Daarnaast waren er randattracties, die het cliché van de gamer als uitgezakte kaskijker ondergroeven. Games, zoals ook boeken of films, hebben immers lang een wat katholieke, verzakende houding gekoesterd tegenover het lichaam: ze spraken het liefst rechtstreeks tot de geest, en vernauwden ons lijf tot een stel prikkelbare zintuigen en vingers die tokkelen in reactie. Accessoires als “Eyetoy” en de dansmat voor “Dancing stage” brachten daar verandering in, en de randattracties op “Futuris game xperience” haakten in op die tendens.
Wie langs de “silent disco” kwam, zag groepjes met hoofdtelefoons op, versnipperd over de dansvloer. Sommigen schuifelden gegeneerd wat mee met de muziek, anderen, uitbundiger, stuiterden begeesterd rond. Het levert een ongebruikelijk beeld op: het oor van de dansers hoort muziek, maar de naturalistische lens van de toeschouwer paart ritmische beweging aan stilte. Elders bewapenden bezoekers zich met lasergeweren waarmee ze een doolhof introkken voor een partij “Laser gaming”. Ter promotie van “SSX on tour” kon je rodeorijden op een snowboard, en fans van “Fifa 06”konden opwarmen aan tafelvoetbalspellen.
Het heeft ons enige moeite gekost om de games te vinden die we zochten, omdat de indeling van de zaal nergens duidelijk werd aangegeven. Als het volk in dichte drommen samentroepte, kon je wel vermoeden dat er een populair spel te vinden was. Het kostte dus moeite om spelervaring, foto- en filmmateriaal bijeen te sprokkelen voor de belangrijkste games. Maar als je iets leert uit spelervaring, dan is het dat de aanhouder wint. En wat we wonnen, loont de moeite.