Bij 'Wuthering Heights' denken we spontaan aan klassiek-romantische, sentimentele korsettendrama’s. Niet zo bij Andrea Arnold. Haar versie van Emily Brontë’s roman is ruw en poëtisch. Het tragische verhaal blijft overeind: de jonge Heathcliff wordt opgenomen in de familie Earnshaw. In deze ruige omgeving groeit tussen hem en dochter des huizes Cathy een diepe, verboden liefde. Maar buitenbeentje Heathcliff is hier een zwarte 'nigger', waarover we niet veel meer te weten komen, ook al lijken we de wereld door zijn ogen te zien.
De regisseur die sociaal bewogen pareltjes als 'Red road' en 'Fish tank' afleverde, stript de 18e - eeuwse roman tot z’n naakte, puur beeldende essentie. Dialogen worden overboord gegooid. De onstabiele camera zit de personages dicht op de huid. Beelden van haar dat wappert in de wind, de zon op het gelaat, het wroeten in de modder, een veelzeggende blik of aanraking, schetsen een heel ander maar des te realistischer beeld van deze periode dan we gewend zijn. Voeg daarbij een soundtrack van wind, regen, fluitende vogels, blaffende honden, ritselende blaadjes, en het naturalisme spat van het doek. Je wordt overrompeld door de wreedheid en de schoonheid van de natuur, de grimmige, armoedige sfeer beklemt. Pure cinematografie. Opnieuw werkt Arnolds met amateurs die ze van straat plukte en zonder veel voorbereiding op de set bracht.
De film vangt sterk aan. Vooral de eerste helft is intens: we ervaren Heathcliff’s verwondering voor het woeste platteland, we voelen aan dat tussen hem en Cathy een wel heel speciale band ontstaat, begrijpen de wrok tegenover de gemene broer van Cathy en het groeiende verlangen om wraak te nemen na jaren vernedering. Wanneer Cathy wordt aangetrokken tot de gedistingeerde wereld van de familie Linton, trekt Heathcliff weg. Jaren later, ondertussen een welgestelde gentleman, zoekt hij Cathy weer op. Zij blijkt getrouwd te zijn met de rijke Edgar Linton. Hun verboden liefde wordt een obsessie.
De rollen worden nu vertolkt door oudere acteurs, en daar hebben we minder bewondering voor dan voor de jonge acteurs. Heathcliff is doordrongen van haat en geweld, Cathy komt flauw over. Je hebt nog weinig sympathie voor deze personages en hun destructieve liefde. De beeldtaal krijgt iets maniëristisch en de film is te lang om goed te zijn. Toch waren we best onder de indruk van 'Wuthering Heights', want wat een eigenzinnige aanpak, wars van clichés. Door Brontë’s roman terug te brengen tot de kern vertaalt Arnold dit verhaal over verlangen en onrechtvaardigheid naar vandaag.
Reageer