De Britse regisseur Andrew Haigh debuteerde drie jaar geleden met het homoseksueel-getinte en gelauwerde docu-drama ‘Greek Pete’. Met ‘Weekend’ blijft Haigh zijn inspiratie binnen mannenlievende oorden zoeken. Hoewel deze prent een stuk toegankelijker is voor het brede publiek, is de politieke insteek ervan ook niet achterwege te laten.
‘Weekend’ vertelt het verhaal van de ontluikende liefde tussen twee mannen: de flamboyante Glen en de eerder teruggetrokken Russel. Het zal niet verbazen dat de tijdspanne van ‘Weekend’ zich beperkt tot een tweetal dagen. Deze limitatie van de tijd zorgt ervoor dat de regisseur andere accenten kan leggen dan dat dat doorsneematig zou gebeuren. Al snel wordt duidelijk dat beide mannen op heel wat vlakken van mening verschillen. De film lijkt bij momenten dan ook niet meer dan een analytische observatie van de dialoog tussen beider protagonisten. Maar door in die tegenkanting geen kamp te kiezen, weet Haigh een interessante en pertinente karakter- en relatieschets op te bouwen die bovenal meelevend werkt.
Hoewel de regisseur pretendeert geen ‘homofilm over homoseksualiteit’ te willen brengen, trapt hij bij momenten toch een beetje in zijn eigen val. De gesprekken die Glen en Russel voeren blijven vaak een beetje te hard op louter homoseksuele onderwerpen stuiten, dat we ons afvragen of de regisseur het niet wat breder had kunnen opentrekken en daarmee dichter bij zijn oorspronkelijke doel was gebleven. Het is spijtig dat dat wijzende vingertje ter veroordeling iets te gretig de bovenhand neemt over de intimistische scenes waarin de jonge mannen vertoeven.
Desalniettemin werkt de prent zeer goed. De sterke acteerprestaties van de internationaal eerder onbekende Britse acteurs Tom Cullen (Russel) en Chris New (Glen) mogen daarvoor zeker niet over het hoofd worden gezien. Beiden zetten een interessant personage op een zeer authentieke manier neer, dat we vermoeden dat ook menig insteken dusdanig improvisatie waren.
Haigh kiest voor een objectieve hand-held cameravoering, één die naar scherpte blijft zoeken en die mede daardoor een realistische en bijna documentarische stijl creëert. Statische shots balanceren het geheel van wankele beelden op tijd uit – wat fijn is. Visueel doet Haigh dus weinig opvallende dingen, maar net dat zorgt ervoor dat de film heel juist en (levens)echt aanvoelt – wat de empathie alleen maar aanwakkert. De cinematografie van ‘Weekend’ baadt helemaal in de stijl van de opkomende jonge generatie filmmakers van de eenentwintigste eeuw, wat het nu-gehalte van de film stevig ten goede komt.
‘Weekend’ is met andere woorden een zeer ge(s)laagde homofilm die ook buiten het homofilmcircuit als één van de betere karakter- en relatieschetsen mag worden gezien. Hoewel de regisseur een beetje in zijn eigen val trapt, werkt de film wonderbaarlijk goed en is het, mede door de knappe en geloofwaardige acteerprestaties van beider acteurs, een rauwe, relevante en bij momenten aandoenlijke relatieschets geworden, zonder daarbij naar zeemzoete en filmische trucjes te grijpen.
Reageer