Short term 12

Afschuw, humor en ontroering in een realistische mix

Grace geeft leiding aan een afdeling binnen een tijdelijk opvanghuis voor tieners – hoewel tijdelijk hier een ruim begrip is: sommige jongeren wonen er al jaren. Ze zijn mishandeld, ongewenst of onhandelbaar, en voor velen is het opvanghuis hun enige (en soms laatste) toevluchtsoord. De zelf nog jonge Grace oogt sportief, enthousiast en zelfs wat naïef, maar functioneert als een sterke en stabiele factor in het huis. Die stabiliteit dringt echter niet door tot haar persoonlijke leven.

Terwijl Grace en haar collega’s iedere dag worden geconfronteerd met de pijnlijke ervaringen en uitzichtloze levens van de jongeren, sluit ze thuis de ogen voor haar eigen geschiedenis. Haar relatie met haar vriend (en tevens collega) Mason is op z’n zachtst gezegd wankel, en het nieuws dat de vader die haar vroeger mishandelde op het punt staat om vrijgelaten te worden, draagt niet bij aan de situatie. Grace gaat haar zorgen liever uit de weg, totdat er een nieuwe bewoner van het huis arriveert. De stoere en opstandige Jayden blijkt meer gemeen te hebben met Grace dan ze wil toegeven.

Hoewel de plot van ‘Short term 12’ wat clichématig weg leest, is de uitvoering dat absoluut niet. De film was de jury- en publieksfavoriet op het SXSW festival, en wat ons betreft meer dan terecht. Filmmaker Destin Cretton vertelt een genuanceerd verhaal dat nergens vervalt in stereotypen van goed en kwaad. In de handen van Brie Larson wordt hoofdpersoon Grace een gelaagd karakter, die er als een realistische girl next door uitziet, maar achter wier sterke optreden een flinke berg narigheid schuilgaat. Cretton zorgt ervoor dat die narigheid maar langzaam naar voren komt en uiteindelijk zelfs nooit helemaal duidelijk wordt. Hij richt zijn aandacht op waar het echt om gaat: de kleine wereld van het opvanghuis, waar elke bewoner en medewerker eigenlijk niet meer zonder wil.

De geschiedenis van Grace, evenals het verleden in pleeggezinnen van haar vriend Mason (een mooie rol van John Gallagher Jr., recent bekend van ‘The newsroom’), geeft – zonder overdreven sentimenteel gedoe – op een bijzondere manier weer hoe deze jongeren overleven, en wat er van ze terecht kan komen. De nieuwe collega die zo te zien een gelukkiger jeugd kende, is hier eerder de uitzondering. Onder elkaar vertellen de groepsleiders anekdotes over hun ervaringen in het huis, waar de tragische context even wordt weggelaten en misschien wel vergeten.

Waar de grotere plotlijnen van Grace en Jayden al veel sympathie oproepen, zat voor ons de ontroering vooral in de kleinere verhalen. Strong but silent Marcus, die al drie jaar in het huis woont, bijna achttien is en bang is om te vertrekken. Voor zijn verjaardag wil hij zijn kop kaal scheren, maar durft niet in de spiegel te kijken omdat hij bang is dat hij de littekens zal zien die zijn moeder op hem achterliet. Of Sammy, het verwarde roodharige jongetje, dat halfslachtige pogingen onderneemt om te vluchten, maar eigenlijk niet zonder het huis óf zijn knuffels kan.

‘Short term 12’ schuwt nergens de harde werkelijkheid, maar schaamt zich er ook niet voor de volle aandacht te vestigen op wat mensen voor elkaar over hebben, en waar ze zich aan vastklampen om zo goed mogelijk te overleven. Wij pinkten een traantje weg bij de laatste scène: een gelukkig einde voor in elk geval één van de jongeren.   

Details Nu in de zalen
Regie & Scenario: Destin Daniel Cretton
Cast: Brie Larson, John Gallagher Jr., Kaitlyn Dever, Rami Malek, Keith Stanfield, Kevin Hernandez
Jaar:
2013
Speelduur:
96 min.