En de 'Port of Ghent'-publieksprijs van het 38e Internationaal Filmfestival van Gent gaat naar … Je kunt het al raden: deze documentaire over de Braziliaanse Formule 1-piloot werd op luid applaus onthaald; niet alleen in Buffalo-city maar overal ter wereld. De nooit eerder vertoonde beelden maar vooral de mens achter de racer wist menigeen te ontroeren.
De documentaire vertelt het verhaal van Ayrton Senna, het kartingwonderkind die na winst in de British F3 zijn overstap mocht maken naar het echte werk. Al van bij het begin maakte hij furore door tweede te eindigen in de Grand Prix van Monaco die hij echter had kunnen winnen, ware het niet dat de race voortijdig werd beëindigd. Deze tweede plaats behaalde hij na Alain Prost, zijn eeuwige aartsvijand met wie hij doorheen de documentaire verschillende keren letterlijk en figuurlijk in aanvaring kwam. Senna schitterde door zijn passie voor de sport, zijn sublieme en instinctieve rijstijl, zijn onwaarschijnlijke comebacks in eenzelfde race, enzovoort. Hij was voor velen dé held van het Formule 1-circuit en spreekt jaren na zijn dood nog steeds tot de verbeelding.
Dit alles weet documentairemaker Asif Kapadia minutieus vast te leggen door een fenomenale montage van beelden op maar vooral naast het circuit. Vele van deze beelden zijn nooit vertoond en tonen nog meer inzicht in de toch wel mysterieuze persoon van Ayrton Senna.
Een gemak om mee om te gaan was hij zeker niet: mede door zijn competitiedrang en haantjesgedrag ontspoorde het conflict met de Alain Prost tot buitensporige proporties. Al is het moeilijk geen partij te kiezen in het duel: de Braziliaan die steeds rijdt om te winnen uit liefde voor de sport tegenover de pompeuze Fransman die nooit meer punten trachtte te behalen dan nodig om uiteindelijk kampioen te worden.
De beelden van Senna zelf werden vaak voorzien van commentaar door diegene die hem het beste kenden, waaronder zijn eigen familie. In hun liefhebbende woorden over zijn momenten van glorie hoor je al de bode van onheilspellend nieuws. Want net als bij de 'Titanic' weet je hoe de documentaire zal aflopen. Wanneer de beelden van het tragische ongeluk uiteindelijk worden getoond heb je al zo’n liefde voor de man ontwikkeld dat je overspoeld wordt door een gevoel van rouw die na het bekijken van de film nog lang blijft nazinderen.
Zij die Senna nog hebben zien racen, mogen een ode verwachten die de man waardig is. Zij die daarvoor te jong zijn: na het bekijken van deze ontroerende documentaire heb je er spijt van dat je niet vroeger geboren bent.
Reageer