Woody Allen strijkt nog eens de subsidies van een Europese grootstad op en je weet wat dat betekent: neurotische luitjes die op de achtergrond van een hoop toeristische trekpleisters hun romantische besognes analyseren. Nee, ‘To Rome with love’ zal de originaliteitprijs niet winnen (en dat is ook Allens bedoeling niet), maar we hadden toch liever gehad dat deze film het niveau van een doordeweekse boulevardklucht oversteeg. Toen ‘To Rome with love’ een tijd geleden in Italië werd uitgebracht, werd de film genadeloos gefileerd door de pers. Voor een keer mag je de Italiaanse pers gerust op hun woord geloven.
‘To Rome with love’ bundelt een aantal verhalen die zich afspelen in de Eeuwige Stad: een jonge architect (Jesse Eisenberg) krijgt het te pakken voor de beste vriendin (Ellen Page) van zijn lief, maar krijgt waarschuwende raad van een door de wol geverfde cynicus (Alec Baldwin). Een onbeduidende Italiaanse kantoorklerk (Roberto Benigni) wordt plotsklaps beroemd en krijgt dagelijks een horde persmuskieten achter zich aan. Door een misverstand moet een luxeprostituee (Penelope Cruz) zich een dag lang voordoen als de vrouw van een gesjeesde ambtenaar en Woody Allen ontdekt dat de schoonvader van zijn dochter een prachtige zangstem heeft, maar heeft moeite de man ervan te overtuigen om het podium op te kruipen.
‘To Rome with love’ bewijst nog eens met verve dat er niks vervelender is dan Woody Allen op zijn meest belegen. De vignetjes hebben wel erg weinig om het lijf en voelen aan als vondsten die Allens betere werk nooit zouden hebben gehaald. De vier individuele verhalen worden ongeïnspireerd afgehaspeld, waardoor je nergens het gevoel krijgt dat je naar een geheel aan het kijken bent. Tot overmaat van ramp wordt alles geserveerd met een verschrikkelijke drukdoenerij (Roberto Benigni staat weer te acteren op zijn meest Benigni-esk) en onder begeleiding van een Italiaans kermisdeuntje dat tot in den treuren wordt herhaald.
Woody Allen weet wederom een sterrencast te verzamelen, maar dat blijkt een maat voor niets. De meeste acteurs krijgen amper iets substantief voor de voeten geworpen en de meesten hebben waarschijnlijk toegezegd om van een betaalde vakantie in Rome te genieten. Uitsluitend het segment met Jesse Eisenberg en een in vorm verkerende Alec Baldwin weet af en toe een sterke oneliner te genereren.
De vrouwelijke castleden worden, zoals vanouds bij Allen, weer zeer begeerlijk in beeld gebracht en cameraman Darius Khondji schiet Rome als een ontwapenend postkaartje. Maar leg zijn werk met Allen naast de beelden die hij voor cineasten als Roman Polanski en David Fincher schoot en je kunt je niet van de indruk ontdoen dat zijn toeristische plaatjes flets bandwerk zijn. Allens volgende heeft San Francisco als decor. Laten we hopen dat de stad van ‘Vertigo’ de oude neuroot beter gezind is.
Reageer