Een trip door het Amerika van de late jaren veertig, waar iedereen drugs neemt, er op los neukt en maar wat rondhangt onder het mom van schrijverschap. Dat lijkt verdacht veel op Jack Kerouacs roman 'On The Road', boegbeeld van de beatgeneration, en bij uitbreiding van een rusteloze en opstandige generatie. Meerdere scenaristen en regisseurs (zelfs Francis Ford Coppola) beten hun tanden stuk op deze haast onverfilmbare stream of consciousness. Meer dan vijftig jaar na de publicatie van het boek komt de Braziliaan Walter Salles, die eerder al de road movie 'Motorcycle Diaries' maakte, op de proppen met een broeierige adaptatie van de roman.
De jonge schrijver in wording Sal (het alter ego van Kerouac) raakt gefascineerd door Dean, die een opwindend leven leidt en zich niks aantrekt van wat de norm is. Zo trouwde hij net met de zestienjarige, onstuimige Marylou, om even later een kind te verwekken bij Camille, die hij al snel achterlaat voor een volgende road trip door de Verenigde Staten. De vrienden trekken van zweterige jazzclubs in grote steden langs uitgestrekte katoenvelden en gammele tankstations tot Mexicaanse bordelen. Ze hebben geen cent maar leven des te gulziger. Sal is een pak stabieler en introverter dan Dean, maar ze delen een zeker egocentrisme en de overgave aan zuipfestijnen, filosofische praat, losbandig leven en te snel rijden. Of in de woorden van Sal (een mooie scène in de film, trouwens): "The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones that never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like roman candles exploding like spiders across the stars."
Dat swingende maar destructieve leven wordt in 'On the road' sfeervol in beeld gebracht, heel eigentijds en niet te opgepoetst, met spitsvondige shots en een wervelende soundtrack. Bij de jazzoptredens en wilde feestjes spatten de vibes van het scherm, de nog pure landschappen zijn adembenemend. Helemaal in de geest van Kerouacs boek, maar om een andere reden toch niet helemaal overtuigend. Ligt dat aan de jonge cast? Sam Riley zet Sal te passief neer, we waren meer onder de indruk van zijn Ian Curtis-vertolking in 'Control'. Garrett Hedlund ('Troy' en 'Tron') komt overtuigend over als onweerstaanbare bad boy maar heeft soms wat last van doorzichtige trucjes. Kristen Stewart, die al gevraagd was voor de rol voor de 'Twilight Saga' aanbrak, schittert als de wulpse Marylou en Kirsten Dunst ('Melancholia') zet ook een breekbare maar sterke Camille neer. Voorts zijn er fijne bijrollen voor Viggo Mortensen, die het personage speelt dat gebaseerd is op cultschrijver William S. Burroughs, en Tom Sturridge zet beat poet Allen Ginsberg verbluffend realistisch neer. Behoorlijk acteerwerk maar niemand trekt de film naar zich toe, wat misschien verklaart waarom 'On the road' na een tijdje begint te vervelen.
De grootste zwakte is dat de film, net als de personages, nergens heen lijkt te gaan. Nooit gedacht dat een leven als een aaneenschakeling van road trips, hallucinogene trips, muzikale trips en erotische trips ons saai en leeg zou overkomen. We zitten er bij en kijken er naar, maar worden er nooit in opgezogen. 'On the road' is meer een film over het boek dan een verfilming van het boek, en duurt met twee uur en een half echt wel te lang. Een meer dan verdienstelijke poging, maar voor de poëtische sensaties grijp je beter naar het boek.
Reageer