De Indonesische actiefilm ‘The raid’ is stilaan uitgegroeid tot een heus actiefenomeen. Terwijl regisseur Gareth Evans aanvankelijk rekende op een paar kleine filmfestivals, wist ‘The raid: redemption’ door sterke mond-aan-mondreclame een cultpubliek aan te trekken. Volgens ons een gevalletje ‘kleren van de keizer’, want ‘The raid: redemption’ is onbezielde en niets eens goed geregisseerde actiecinema.
‘The raid: redemption’ heeft deze zinsnede als tagline: ‘1 ruthless crime lord, 20 elite cops, 30 floors of chaos’ en dat vat het perfect samen. Een door de wol geverfd SWAT-team krijgt de opdracht een torenhoog appartementsgebouw binnen te vallen. Daar zit de gewetenloze gangster Tama op de bovenverdieping verscholen. Maar Tama zendt zijn vechtersbazen uit om het team tegen te werken en de SWAT-leden worden al snel flink uitgedund. Er ontspint zich een gewelddadig kat-en-muisspelletje in de flat.
‘The raid: redemption’ zit flink te plunderen van superieure genrefilms zoals het claustrofobische ‘Assault on precinct 13’ (het origineel weliswaar) en John Woo’s operateske actieballet ‘Hard-boiled’, maar in tegenstelling tot zijn voorbeelden is ‘The raid: redemption’ behoorlijk vreugdeloos en puberaal nihilistisch. In voornoemde films werden personages opgevoerd waar je nog om kon geven, in ‘The raid: redemption’ zie je een hoop anonieme mannetjes in elkaar getrapt worden op een dreunende technobeat zonder dat je het gevoel hebt dat er echt iets op het spel staat. Bijgevolg wist de film bij ons nergens een gevoel van adrenaline op te wekken.
Alleen wanneer Evans meer op de actiechoreografie focust, weet ‘The raid: redemption’ meer te bekoren, maar het blijft een terneerdrukkende, repetitieve kijkervaring. Steven Soderbergh bewees dit jaar nog met ‘Haywire’ dat je het actiegenre met stijl en intelligentie kan tackelen, terwijl Evans alleen maar met schreeuwerige bloeddorstigheid voor de dag komt. ‘The raid: redemption’ levert dezelfde ervaring op als die scènes die tussen een videogame worden geflanst, je kan alleen maar ongeduldig wachten tot je zelf eens de controller mag opnemen. Geef liever het vroege werk van John Woo of het onvolprezen ‘Time and tide’ een kijkbeurt. Dit grauwe rommeltje verdient de vergeethoek.
Reageer