McQueen

Pijnlijke wake-upcall voor de presterende

Niet alleen is ‘McQueen’ een levendige documentaire over een Britse modeontwerper die graag met grenzen flirtte, de film is ook een pijnlijke wake-upcall voor eenieder die blijft presteren terwijl het hoofd en het hart snakken naar een onderbreking. Regisseursduo Ian Bonhôte en Peter Ettedgui brengt het ene moment een onbezorgde, door stof knippende Alexander in beeld. Het andere moment getuigen vrienden over de donkere gedachten die de jonge designer kwellen. ‘McQueen’ is een emotionele rollercoaster, maar wel een die je moet beleven.  

Als een mollige, ietwat onaantrekkelijke jongen loopt Alexander McQueen op 20-jarige leeftijd zelfverzekerd de modewereld binnen. Befaamde designers zoals Koji Tatsuno vallen voor zijn gedrevenheid en Romeo Gigli kroont de Brit al snel tot zijn persoonlijke assistent-ontwerper. McQueen stapt met een sterk portfolio door de deuren van de meest invloedrijke modeacademie in Londen en wordt zes jaar later hoofdredacteur bij het Parijse modehuis Givenchy. Ook Gucci gaat maar al te graag met hem in zee. Alsof het geluk van de jonge twintiger maar niet op kan. Totdat het op is.

Bonhôte en Ettedgui doen er goed aan om de belangrijkste collecties van McQueen als leidraad doorheen de documentaire te trekken. Een beetje structuur in het verhaal is geen overbodige luxe, wetende dat de Brit honderd collecties (of meer) per jaar creëerde. Een van die collecties is ‘Jack The Ripper Stalks His Victims’. Jonge vrouwen in verscheurde jurken strompelen verstrooid voort op de catwalk. Ze zijn woest op hun aanrander, walgen van zichzelf. De moedeloze gevoelens verspreiden zich door de showroom en ’s anderendaags in alle kranten van het land. Dat het regisseursduo de meest invloedrijke momenten uit McQueen’s carrière verdomd goed wist te selecteren, geven we toe. Ze toont dat Alexander geen maker is van betekenisloze barbiejurken, maar de uitvinder van kledij dat ontevredenheid in de maatschappij reflecteert en aankaart.

Toch blijven de modecollecties vooral een leidraad. Het zijn de hartverwarmende momenten tussen hem en zijn vrienden die McQueen’s levensbeschrijving echt kracht bijzetten. Zo was beste vriendin Isabella ‘Issie’ Blow een van de belangrijkste personen in zijn leven. Authentieke beelden van de twee lachebekken doen je al snel beseffen dat Alexander uiteindelijk ook gewoon een jongen was die nood had aan zorgeloos plezier. Juist het tekort aan dat plezier halen Bonhôte en Ettedgui heel goed aan in ‘McQueen’. Ook het verdriet om Alexanders overleden geliefden is aangrijpend. Daar houdt de modewereld jammer genoeg geen rekening mee. The show must go on.

Bonhôte en Ettedgui stellen je in het begin van de documentaire voor aan een (voornamelijk) gezonde jongen met grote dromen en de nodige ambitie. De regisseurs dwingen je vervolgens tot een bruusk afscheid van de meest invloedrijke designer van de 21ste eeuw. Of het nu een Britse jazz- en soulzangeres is met een geweldige stem of een Britse modeontwerper zoals Alexander McQueen: deze documentaire vertelt voor de zoveelste keer het verhaal van een groot talent dat bezwijkt onder prestatiedruk. Maar wel op zo’n manier dat je opnieuw moet luisteren.

Giulia Latinne

 

Details Nu in de zalen
Regisseurs: Ian Bonhôte, Peter Ettedgui
Speelduur:
111 min.