Amper 23 jaar is hij, Canadees regisseur Xavier Dolan die met ‘Laurence Anyways’ niet alleen al reeds zijn derde langspeler aflevert, maar daar bovenop ook voor de derde keer met zijn film op Cannes stond dit jaar. Hij kreeg al veel spreekwoordelijke pluimen in zijn gat gestoken na zijn sterke en semi-autobiografische debuutfilm ‘J’ai tué ma mère’ en wist vooral visueel ook weer te verwonderen met het biseksueelgetinte ‘Les amours imaginaires’. Dit keer kiest de jonge cineast uit Montréal (en een beetje de koning van de queer cinema ondertussen) voor het erg markante en heikele thema transseksualiteit.
Voor het eerst houdt Dolan zich helemaal achter de schermen (afgezien dan van een één seconde-durende cameo) en geeft hij de hoofdrol uit handen aan de keurig acterende Melvil Poupaud die de transseksuele Laurence Alia vertolkt. Laurence voelt zich meer vrouw dan man en ondergaat daarom een trage maar gestage lichamelijke metamorfose. Laurence is echter niet homoseksueel en ziet daarom geen graten in de relatie die hij/zij heeft met Frédérique (heel sterk neergezet door Suzanne Clément, trouwens). Meer dan dat de film handelt over transseksualiteit, is de film vooral een illustratie van het (onmogelijk) liefdesverhaal tussen Laurence en Fred.
Het liefdesepos dat Dolan wil verteld krijgen, is uitermate interessant en fascinerend, maar de tijd die hij daarvoor nodig heeft, is ruimschoots te lang. ‘Laurence Anyways’ gaat een stuk over de tweeënhalf uur en dat maakt het voor de kijker een uitermate beproevend lange zit, waarin ook de regisseur zich een beetje in scenariële structuur en dramatische opbouw verliest.
Hoewel hij voor het eerst voor een 4:3-beeldverhouding kiest (voor de leken: een eerder ‘oude’ beeldverhouding voor film, waarbij het beeld meer vierkantig dan rechthoekig aandoet), herhaalt Dolan stilistisch veel kenmerken die ook al in zijn eerdere prenten ruimschoots aan bod kwamen. De sequenties waarbij hij de zweverige tour opgaat en personages in dikke slow motion over een rokerige straat laat paraderen, ondersteund door bombastische muziek, doen maar al te snel denken aan gelijkaardige scenes uit bijv. ‘Les amours imaginaires’. Dit neemt niet weg dat de film baadt onder een sluier van jaren negentig esthetiek en het geheel een wondermooie streling voor het oog is. De cinematografie van Yves Bélanger is sterk en in combinatie met de schitterende decors en opmerkelijke kostuums, maakt dat van Dolan vooral een heel sterk esthetische cineast.
Ook de soundtrack past volledig in dat jaren negentig plaatje. Bombastisch, rustiek en onderhoudend bij momenten, verstevigend en opzwepend op andere; van opera pur sang tot een kwelende Celine Dion. Het is één van die zaken die het werk van Dolan kenmerkt, al trapt hij soms een beetje in zijn eigen val en worden pure emoties en tragedie meer dan eens overspoeld door de muziek die bij tijd en wijle de bovenhand lijkt te nemen.
Het hoeft niet meer gezegd dat Dolan een naam is om stevig in de gaten te houden. Zeker niet nu hij heeft laten blijken ietwat ontgoocheld te zijn dat zijn jongste kindje niet aan de grote competitie op Cannes mocht meedoen, maar zich opnieuw met een plaats binnen de nevenselectie ‘Un certain regard’ tevreden moest stellen. Dolan bewijst met ‘Laurence Anyways’ terug zijn verhalend en beeldend talent en hoewel de speelduur misschien net te pretentieus is en de prent helemaal niet perfect, is dit zeker Dolans meest volwassen film tot nu toe. Beeldend schoon, verzorgd metaforisch en bijna zwevend poëtisch.
Reageer