Joe

Nicolas Cage is meer dan een ster, hij is een internetfenomeen dat het middelpunt is geworden van vele grapjes over zijn overacting. Met 'Joe' van David Gordon Green toont Cage, in een grappige en tedere rol met een vleugje machogehalte, dat hij meer in zijn mars heeft dan wat het internet doet uitschijnen.

Texas is opnieuw de locatie van de tweede film op minder dan twee jaar voor David Gordon Green. Deze keer is het geen rozengeur en maneschijn zoals in 'Prince Avalanche', maar een bikkelharde wereld waarin men het niet zo nauw neemt met de morele kwestie van rechtvaardigheid. Joe (Nicolas Cage) heeft geen onbeschreven strafblad, maar zorgt er wel voor dat zwarten aan het werk geraken en geld kunnen verdienen. Tye Sheridan kruipt in de huid van een vijftienjarige knul die zonder hij het wil de man des huizes wordt en verplicht wordt te gaan werken.

Complimenten aan het adres van de casting. Nicolas Cage in deze rol casten, is een risico. Een puber de tweede hoofdrol geven is een des te groter risico, ondanks de sterke acteerprestatie van Tye Sheridan in 'Mud'. Het is een plezier om de twee een bepaalde band - misschien net iets te vaak - te zien smeden als vaderfiguur en een puber. Door de atypische casting is het des te leuker te zien dat het werkt.

Gary en Joe ontmoeten elkaar wanneer Gary op zoek gaat naar een job. De job is niet weggelegd voor het lichaam van een vijftienjarige, maar Gary 'has been places' en geeft niet op. Het doorzettingsvermogen en de jeugdige naïviteit van Gary geeft de kijker een gevoel van hulpeloosheid en medelijden, maar medelijden is het laatste wat Gary wil. We wisselen af tussen Gary en Joe en zien de twee steeds dichter naar elkaar toegroeien. Joe is op het eerste gezicht niet bezig met de problemen van zijn jongste werknemer. 'I don't have time to stick my noise in everyone's problems', vertelt hij aan zijn vriendin Connie (Adriene Michler). Wanneer hij kennis maakt met Gary's vader en de omgeving waarin Gary opgroeit, kan hij het niet laten om Gary te laten zien hoe een echte man in Texas hoort te leven. Gary krijgt de autosleutels van Joes pick-uptruck in de schoot geworpen, drinkt zijn eerste pintjes en komt te weten wat het geklik van een Zippo-aansteker doet met Texaanse hoeren.

David Gordon Green schept een mooi en confronterend portret in 'Joe' van het diepe zuiden: hulpeloosheid, wereldvreemd gedachtegoed, gehavende moraliteit en de bikkelharde levenswijze van ieder voor zich. Met zijn typische handheld camera zet hij de kwetsbaarheid van elk karakter kracht bij. De wisselwerking tussen Texas en de personages maakt dat het verhaal rond de ontwikkeling van de personages draait en hoe ze hun weg vinden in die godvergeten plaats. In de openingsscène geeft Gary zijn vader, gekleed in een baseball vest met G Daawg op de rug, een preek alsof hij zijn puberzoon op het matje roept. Geen enkel karakter in deze film is wat het op het eerste gezicht lijkt, een karakterstudie steekt de kop op.

Joe is een sterke karakterprent die toont dat David Gordon Green nog steeds die naam van veelbelovende filmmaker verdient. De sfeer die hij schept door zijn typische filmstijl is van een zelden gezien hoog niveau. Doe daarbij nog de sterke acteerprestaties van Nicolas Cage en Tye Sheridan en je krijgt een topfilm die iets nieuws doet met vastgeroeste clichés in de filmwereld.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2013
Speelduur:
117 min.