Als er één Hollywood-ster is voor wie onze sympathie haast aan het onmetelijke grenst, laat het dan George Clooney zijn. Zijn passages in dwaze spotjes voor niet nader gespecificeerde koffielabels zien we graag door de vingers, al was het maar omdat de steracteur zijn premies voor bovenstaande reclamefilms steevast gebruikt om te investeren in edelmoedige filmprojecten. 'The ides of march', zijn vierde beproeving achter de camera is opnieuw een intellectuele en uitdagende brok dossiercinema van de bovenbeste soort.
‘The ides of march' belicht de Amerikaanse voorverkiezingen in de Amerikaanse staat Ohio en meer bepaald het promotionele raderwerk achter de presidentscampagnes. De flegmatieke woordvoerder Stephen Meyers (Ryan Gosling, nog meer dan ooit tevoren onze mancrush van het jaar) is het kersverse goudhaantje van gouverneur Mike Morris: jong en gedreven, onbaatzuchtig en schijnbaar onkreukbaar, al valt Meyers al snel ten prooi aan dubieuze achterdeurpolitiek, manipulerende opponenten en de charmes van een ravissante secretaresse. Meyers begeeft zich alsmaar dieper in een politiek wespennest waar alles draait om schone schijn. 'Politics, it's a dirty war and no one gets away clean.'
Met ‘Good night and good luck' legde Clooney enkele jaren geleden al het systeem bloot achter de schermen van de televisiejournalistiek en nu doet hij boudweg hetzelfde met de Amerikaanse politiek. Clooney blaast geen heilige huisjes om - je ziet dat schofferen niet op Clooney's (politieke) agenda staat - maar regisseert ‘The Ides of march' als een ietwat traditionele, maar geslepen dossierdrama met een Sturm und Drang die je tegenwoordig te weinig tegenkomt in Hollywood. Het gros van de film speelt zich binnenskamers af en de actie is vooral verbaal, al begrijpt Clooney de kunst om zulke scènes te regisseren als verbale duels, bikkelharde voordrachten die je op het puntje van de stoel doen zitten.
‘The ides of March' is bijgevolg ook vooral een acteursfilm. We dreigen ongetwijfeld in herhaling te vallen, maar wederom blazen we de loftrompet voor Ryan Gosling. Gosling vertolkt Myers als een speelbal die in aanzien van zijn meerderen twijfelt over zijn eigen (verborgen) agenda. Paul Giamatti en Phillip Seymour Hoffman mogen dan ietwat getypecast zijn (het zijn rollen die de heren ongetwijfeld in hun slaap hadden kunnen spelen), maar toch slagen ze erin de dialogen te laten klinken als welgemikte dolksteken. Bovendien slaagt Clooney erin om het theatrale karakter van het scenario (de film de film is gebaseerd op het toneelstuk ‘Farragut north' van Beau Willimon) te voorzien van een filmische vibe die ervoor zorgt dat ‘The ides of march' nog dagen zal nazinderen, met dank aan de sinistere score van Alexandre Desplat en het sfeervolle camerawerk van Phedon Papamichael.
Clooney houdt het verteltempo strak (de film klokt al af op 95 minuten) en weigert compromissen te nemen. Critici zullen Clooney misschien verwijten open deuren in te trappen, maar de regisseur presenteert zijn film dan ook eerder als een haast klassieke tragedie (vandaar de ietwat theatrale, aan Shakespeare ontleende titel) dan als een politieke kuitenbijter. Wat ons betreft verdient ‘The ides of march' alvast de lauwerkans, al was het maar omdat u dit jaar geen scherpere en intelligente thriller te zien zult krijgen.
Reageer