Met ‘Continental drift’ is de 'Ice age'-saga al aan zijn vierde prent toe. Uiteraard luiden dan spontaan de kritische klokken der uitmelkerij, nog voor de film effectief de zalen heeft bereikt. Laten we eerlijk zijn: zolang het publiek de weg naar die zalen blijft vinden om te genieten van de prehistorische avonturen van Sid en diens vrienden, zullen de studiobonzen maar weinig malen om dat potentiële uitmelken.
In ieder geval opnieuw van de partij is de voorhistorische eekhoorn en publieksfavoriet Scrat, die zijn eeuwigdurende jacht op de eikel voortzet, dit keer met wereldschokkende en plotstartende gevolgen. Hij zorgt immers voor het scheuren van de aarde en het vormen van de continenten zoals wij die vandaag de dag kennen. We zullen de moeite niet doen om de historische correctheid ervan uit te dokteren: die inspanning is samen met de dinosaurussen van de derde Ice Age-film uitgestorven (we zien ook hoe Ice Age-frontman Sid zichzelf zich vaag het avontuur met de dino’s herinnert en er met ‘compleet onlogische nostalgie’ naar terug mijmert).
Centraler in deze prent staat Manny, de mammoet. Bij het cataclysme aan het begin van de film, drijven zijn vrouw Ellie en dochter Peaches van hun deel van het ijs weg. Je raadt het al: de zoektocht kan beginnen. Dat resulteert in een rolprent met meer actie dan de voorgaande films en des te hilarische momenten. Als je besluit om de film driedimensionaal te kijken, zal je erg blij zijn met de actievolle scènes die mede door het 3D-gebeuren wel lekker wegkijken. Echt verrassen doen de 3D-visualisaties echter niet.
Naast de gebruikelijke gezichten van Manny, Sid en Diego, wordt er ook een aantal nieuwe personages geïntroduceerd. Zoals het echte piraten beaamt, vormen Captain Gutt en zijn aanhang zich als antagonisten binnen het verhaal. ‘Ice age 4: continental drift’ is daarom ook een beetje ‘Finding Nemo’ meets ‘Pirates of the Carribean’ On Ice. Alsof het een strijd om de Black Pearl is, probeert Gutt zich te wreken op Manny voor het stelen van zijn reusachtige ijsbreker, met alle gevolgen van dien.
Het is dan ook geen wonder dat ook de thematiek van de vierde 'Ice age' terugvalt op dat ingrediënt waar ook de eerste drie op bouwen: familie en vriendschap, door de producers pretentieloos omschreven als de magie van de films. Hoewel dat net iets te groot en zeemzoet is uitgedrukt, blijft het toch de rode draad en het bindmiddel binnen deze animatiesaga dat blijft werken.
Is het oordeel van uitmelkerij dan op zijn plaats? Misschien toch wel. Er dringt zich een knagend gevoel op dat de personages een beetje uitverteld zijn. Dat neemt niet weg dat de film zeker vermakelijk is, voor jong en oud. In deze nieuwste is er fijne dynamiek tussen actie en humor en de nieuwe personages (met onder andere stemmen van 'Game of Thrones'-revelatie Peter Dinklage en van popsterren Nicki Minaj en Jennifer Lopez) vormen een deugddoende verademing tussen de gevestigde waarden van de luiaard, sabeltandtijger en mammoet.
Reageer