Florence Foster Jenkins

Sterke Streep, sterkere Grant

Meryl Streep die in de huid kruipt van een New Yorkse aristocrate met een passie voor muziek en een ambitie om zangeres te worden, maar zelf compleet toondoof blijkt te zijn. Op het eerste gezicht lijkt dit een recept voor een twee uur durende klucht. Maar kijk, ‘Florence Foster Jenkins’ is een mooie, oprechte en ontroerende film.

Florence Foster Jenkins (Meryl Streep) is een steenrijke erfgename die zich inzet voor cultuur en muziek in het New York van de jaren 40. Samen met haar man St Clair Bayfield (Hugh Grant) richt ze de Verdi Club op, waarbij ze recitals en concerten subsidieert en op de planken probeert te krijgen. Tijdens één van de concerten raakt ze zo bevangen door de schoonheid van de muziek dat ze beslist om zelf als klassieke zangeres de bühne te betreden. Het enige probleem? Ze is misschien wel de meest toondove vrouw van New York.

De premisse klinkt redelijk belachelijk, ware het niet dat dit verhaal gebaseerd is op feiten. Florence Foster Jenkins heeft echt bestaan (youtuben die handel!). De vraag die we ons allemaal stellen: hoort deze vrouw nu echt niet dat ze die partituur aan het verkrachten is? De film toont Florence Foster Jenkins echter als een mentaal wat kindse vrouw. Gaandeweg leren we dat het niet helemaal goed gaat met haar mentale en fysieke gezondheid. Een prachtig voorbeeld is de scene waarin haar man haar voor de eerste keer in bed onderstopt. Simpel, mooi en het komt hard binnen bij de kijker. Hierdoor beginnen we de persoon van Jenkins toch met andere ogen en meer begrip te bekijken.  Een tweede vraag die we ons dan stellen is: vertelt er nu niemand in haar entourage dat haar zang op geen fluit trekt? Het antwoord op die vraag is boeiender dan het personage van Jenkins zelf. Als de wandelende portemonnee wordt Jenkins door haar omgeving op handen gedragen. Niemand durft of wil de waarheid zeggen. Iedereen wil bij Jenkins in een goed blaadje blijven staan, want ze moeten maar eens wat geld mislopen. Het hoofdpersonage wordt eigenlijk gebruikt als kapstok om de mens en zijn kleine maniertjes aan op te hangen. Zo wordt de film niet enkel een biografie van één persoon, maar wordt de maatschappij ook een spiegel voorgehouden. Boeiend en confronterend!

Meryl Streep kan acteren, dat weten we ondertussen. Maar ze kan ook een geweldig stukje overacteren. En deze rol leent zich daar perfect toe. Nu slaat ze de nagel wel op de kop en zet ze een geloofwaardige prestatie neer. Soms oprecht grappig, soms ontroerend maar altijd boeiend om naar te kijken. Maar, misschien wel tegen de verwachtingen in, is het Hugh Grant die hier met de pluimen gaat lopen. Als de man van Jenkins moet hij een zeer moeilijk evenwicht bewaren. Enerzijds blijft hij aan haar zijde uit financiële interesse. Anderzijds is hij toch een devote man die zijn vrouw graag ziet en haar gelukkig wil maken. En het lukt hem wonderwel dat geloofwaardig over te brengen. Een knalprestatie.

Is de film perfect? Neen! Het personage van Cosmé McMoon, de vaste pianospeler, wordt hier door Simon Helberg neergezet als een irritant, neurotisch typetje. En het gegeven van een vals zingende vrouw blijft geen twee uur boeiend. Zeker het laatste halfuur vergleed mijn interesse toch wat. Maar de ontroerende finale maakte dat weer enigszins goed. Zeker het bekijken waard.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2016
Speelduur:
111 min.