Crooked House

Klassieke whodunit

Schrijfster Agatha Christie is weer helemaal hot. Onlangs konden we haar meest bekende werk ‘Murder on the Orient Express’ opnieuw ontdekken op het witte doek, en ook die andere klassieker ‘Crooked House’ werd in een nieuw jasje gestoken. Die laatste film moest het wel met een pak minder aandacht stellen, zowel van publiek als van pers. Terecht? Deels wel.  

‘Crooked House’ is een klassieke whodunit. Sophia de Haviland (Stefanie Martini) huurt privédetective Charles Hayward (Max Irons) in om de dood van haar steenrijke grootvader Aristide Leonides te onderzoeken. Zij is er namelijk van overtuigd dat één van haar familieleden hem om zeep geholpen heeft. Hayward neemt de zaak aan omdat hij Sophia kent van vroeger: de twee hebben een korte affaire gehad in het buitenland. Om de zaak tot op het bot te kunnen uitspitten, neemt de detective een paar dagen zijn intrek in de enorme mansion waarin Aristide gestorven is. Al snel ontdekt hij dat de familie verdeeld wordt door wrok, achterdocht en intriges. Elk familielid ontpopt zich ook tot een mogelijke verdachte: van mater familias Edith (Glenn Close) tot zonen Philip (Julian Sands) en Roger (Christian McKay), schoondochter Magda (Gillian Anderson) en kersverse weduwe Brenda (Christina Hendricks), die wellicht de volledige erfenis zal opstrijken.

Wat volgt is een typische uitwerking van een whodunit. Doordat elke verdachte in een aparte kamer woont, die volledig ingericht is naar zijn of haar persoonlijkheid, doet de film zelfs wat denken aan een verfilming van het gezelschapsspel Cluedo. Regisseur Gilles Paquet-Brenner brengt alles mooi en stijlvol in beeld – de reusachtige mansion ziet er echt verrukkelijk uit – maar het blijft ook allemaal heel klassiek. Hayward ontmoet en ondervraagt de verschillende familieleden, de kijker wordt een paar keer op het verkeerde been gezet en uiteindelijk volgt de onverwachte ontknoping. Door de verschillende flashbacks naar het verleden tussen Charles en Sophia, die weinig lijken bij te dragen tot het plot, verliest de film regelmatig vaart. Hierdoor blijf je als kijker niet altijd even geboeid. 

De acteerprestaties zijn wisselvallig. Glenn Close is sterk, Christina Hendricks is heerlijk als de wulpse weduwe en ook Gillian Anderson overtuigt als de labiele actrice die droomt van een échte grote rol. Dat neemt niet weg dat alle personages vrij karikaturaal uitgewerkt zijn. Hoofdrolspeler Max Irons brengt het er minder goed vanaf. Weinig bezieling, een gebrek aan charisma, het zorgt ervoor dat je moeilijk kan meeleven met zijn personage. En hoewel hij een romantische affaire gehad heeft met Sophia in het verleden, is er tussen de twee personages geen spatje chemistry te zien op het scherm. Een gemiste kans.

Dat de film toch overeind blijft, heeft natuurlijk alles te maken met het sterke verhaal van Agatha Christie. Het plot zit goed in elkaar en de ontknoping doet je mond openvallen. ‘Crooked House’ is dus een oké verfilming van een heel goed boek – Christie zei ooit zelf dat ze op dit werk het meest trots was. Niet meer, niet minder.

Details Nu in de zalen
Jaar:
2017
Speelduur:
115 min.