ATM

In ATM, een soort kruising tussen ‘Phone booth’ en ‘Scream’, komen we eindelijk te weten waarom de economie naar de haaien gaat. Drie yups uit de financiële sector gaan na een bedrijfsfeestje nog snel even cashen bij een geldautomaat op een desolate parking (nooit een goed idee!). Een gure gestalte doemt buiten plots op, en die heeft duidelijk geen zin in koffieklets. Het trio verschanst zich in het ATM-hok, en bezondigt zich daarna aan de meest uiteenlopende idiote acties en ideeën. Wíllen ze wel ontsnappen? Met dat soort gasten moet de financiële wereld het dus redden. Ga dáármee naar de beurs.

Maar ook de slechterik - een grimmige reus met een anorak - is niet al te gewiekst. Wat houdt hem tegen om gewoon het hok binnen te breken en iedereen de keel over te snijden? Een goed script, wellicht. En nog een extra uur om de film op te vullen, dat ook.

Chris Sparlings script (schreef ook het ijzersterke ‘Buried’) bevat nochtans een sterke premisse en enkele geestige vondsten: dat de verwarming wordt gesaboteerd en de personages langzaam bevriezen, maakt de sfeer er alleen maar killer op. Maar regisseur David Brooks is duidelijk geen Polanski: een claustrofobische atmosfeer is ver te zoeken. Op dat vlak kunnen de Amerikanen nog wat leren van Franse horror - check zeker eens ‘Ils’ of ‘A l’intérieur’.

De bijzonder eendimensionale personages helpen ook al niet. De etter, de blonde stoot en de stille (die zich dan uiteraard ontpopt als held): dáár moet een mens dan voor gaan supporteren. Dan liever de coole psychopaat, dank je.

Dat dit veel beter kon, bewijzen tal van situaties. Op een bepaald moment oppert iemand dat 'anorakman' weleens een gedupeerde klant zou kunnen zijn. Een wraakactie van Jan Modaal die zijn spaarcentjes in rook zag opgaan door losbandige bankiers? Wij roken bijna een vendetta met sociale inslag, maar die insteek wordt ongemoeid gelaten.

Wat we wel nog voorgeschoteld krijgen: vruchteloze vluchtpogingen, spoorloze mobieltjes, ellende met de autosleutels, het romantische intermezzo, het onderlinge gekrakeel. Kortom: business as usual. Met als kers op de taart: een knullig afgehaspelde clou. Trouwens: de grootte van de plotgaten is omgekeerd evenredig met het praktisch verstand van de protagonisten. MacGyver draait zich om in z’n pensioenbed.

Amerikaanse twintigers en psychopaten: ‘t zal ook nóóit wat worden.