Alien: covenant

Bloederige horror bedekt met een laagje filosofie

2017 lijkt wel hét jaar van de comeback in filmland. ‘Beauty and the beast’ werd in een nieuw kleedje gestopt, ‘King Kong’ mocht nog eens op z’n borst slaan en ook ‘The mummy’ wordt straks vanonder het stof gehaald. De comeback waar wij het meest naar uitkeken is die van ‘Alien’.

De eerste film uit de franchise dateert al van 1979 en prijkt nog steeds in onze top vijf van meest favoriete horrorfilms ooit. De verbeten gezichtsuitdrukking van Sigourney Weaver die op leven en dood vecht met een xenomorph staat in ons collectief geheugen gegrift. Zeggen dat onze verwachtingen voor de nieuwste episode hooggespannen waren, is dus een understatement van jewelste, zeker toen bleek dat Ridley Scott opnieuw plaats zou nemen op de regiestoel.

Chronologisch moet je ‘Alien: covenant’ situeren na ‘Prometheus’ – de ‘Alien’-prequel die in 2012 uitkwam – en voor de eerste ‘Alien’-film. Een kolonisatieschip krijgt een boodschap binnen vanop een afgelegen planeet. Omdat die planeet merkwaardig genoeg levensvatbaar blijkt, besluiten de bemanningsleden een kijkje te gaan nemen. Slecht idee uiteraard. Wanneer een bemanningslid op enkele buitenaardse eieren trapt, breekt de hel al snel los. Wat volgt is een duizelingwekkende rit op een rollercoaster die je met momenten naar adem zal doen happen.

‘Alien: covenant’ is opnieuw horror pur sang: bloederig en gruwelijk. De bemanningsleden sneuvelen bij bosjes en de xenomorphs zien er angstaanjagender dan ooit uit. Door de flitsende actie en de fenomenale special effects verveelt de film geen enkele minuut. Zeker op het immense IMAX-scherm in Kinepolis Brussel zag het er allemaal heel indrukwekkend uit, de verschillende settings zijn telkens tot in de puntjes uitgewerkt en lijken soms wel schilderijen.  

Daarnaast gaat ‘Alien: covenant’ ook een laagje dieper dan vorige films. Daar zorgen vooral de androids David en Walter voor, beiden vertolkt door een fenomenale Michael Fassbender. Zij brengen filosofische vragen naar boven over de band tussen de schepper en de schepping. Het werpt een nieuw licht op het creëren van artificiële intelligentie en verbindt de puzzelstukjes tussen ‘Prometheus’ en ‘Alien’. De scène waarin de ene android de andere leert blokfluit spelen zal in elk geval de geschiedenisboeken ingaan als memorabel.

Betekent dit dat ‘Alien: covenant’ kan tippen aan de originele ‘Alien’? Neen. Daarvoor is het verhaal niet verrassend genoeg, sommige scènes lijken zelfs letterlijk gekopieerd uit de originele film. Door de veelheid aan personages kan je je ook moeilijker inleven en kan het je eigenlijk niet zoveel schelen wanneer er weer eentje dient als avondmaal voor een xenomorph. Dat neemt niet weg dat de film mooi overeind blijft als onderdeel van de franchise en geef toe, wat bloederige horror, meer moet dat soms niet zijn. 

Details Nu in de zalen
Jaar:
2017
Speelduur:
122 min.