Auteur Seth Grahame-Smith kreeg een aantal jaren geleden het lumineuze idee om ‘Pride and prejudice and zombies’ uit te brengen. Het staaltje literaire revisionisme werd een hit en Grahame-Smith deed het trucje nog eens twee keer over met ‘Unholy night’ (een gewelddadige versie van het kerstverhaal) en ‘Abraham Lincoln: vampire hunter’. Het kon natuurlijk niet anders of deze gimmick-literatuur moest ooit een filmadaptatie krijgen, waarvoor Grahame-Smith zelf het scenario pende.
‘Abraham Lincoln: vampire hunter’ brengt ons een alternatieve geschiedenis van de meest geroemde der Amerikaanse presidenten. Dat betekent dat bepaalde gebeurtenissen (onder meer de dood van Lincolns moeder, de Amerikaanse burgeroorlog) uit Lincolns leven worden overgenomen, maar geserveerd worden met een macabere twist. Lincolns moeder wordt nu gebeten door een vampier en dit zet Lincoln (nobele onbekende Benjamin Walker) aan om op zoek te gaan naar wraak. Tijdens zijn wraakmissie wordt Lincoln onderschept door Henry Sturgess (Dominic Cooper), een vreemdeling die Lincoln de kunst van het vampierjagen wil bijleren.
Timur Bekmambetov mocht plaatsnemen in het regiestoeltje en daarmee wisten we eigenlijk al genoeg. De Kazachse Michael Bay teisterde onze zintuigen in het verleden immers al met zijn visuele drukdoenerij. De twee films waarmee hij naam maakte, ‘Night watch’ en ‘Day watch’, konden wij niet langer dan drie kwartier uitzitten en ook in ‘Abraham Lincoln: vampire hunter’ is het raak. Met zijn kenmerkende cocktail van lawaaierige geluidseffecten, kille kleurenfilters en vermoeiende slow motion die ergens een vijftal jaren na ‘The matrix’ al oudbakken aanvoelde, maakt Bekmambetov van zijn nieuwste ook weer een enorm lange zit.
De nochtans niet ongetalenteerde cast gaat jammerlijk mee ten onder. De onderschatte Anthony Mackie (‘The hurt locker’) en Mary Elizabeth Winstead (‘Scott Pilgrim’) krijgen nu eens werkelijk niets te doen en Benjamin Walker staat in de titelrol bijzonder flets te acteren. Alleen Rufus Sewell die zoals gewoonlijk weer de bad guy speelt en Dominic Cooper als Lincolns mentor vinden af en toe de juiste toon voor dit soort spektakel, maar dan is het kalf al lang verdronken.
Ondanks wat de titel doet vermoeden, neemt deze actieprent zichzelf ook veel te serieus. Een goeie portie camp had ‘Abraham Lincoln: vampire hunter’ misschien nog kunnen redden. Grahame-Smith serveert een groot deel van Lincolns leven met een uitgestreken gezicht, terwijl deze premisse smeekt om persiflage. Wij daarentegen, smeekten om de uitgang.
Reageer