About time

Fijne nieuwe Curtis grijpt je bij je lurven

Richard Curtis heeft het weer voor elkaar. Na publieksfavorieten als 'Four weddings and a funeral' en 'Love actually', is er nu 'About time'. Een ogenschijnlijk alledaagse romantische komedie met een twist: tijdreizen. Niets nieuws, dachten we, en eigenlijk typisch Hollywood-materiaal. Na het eerste half uur begon het ons echter te dagen: 'About time' doet het anders. En vooral beter.

Kort na zijn eenentwintigste verjaardag wordt Tim apart genomen door zijn vader met een nogal schokkende boodschap. De mannen van de familie kunnen tijdreizen. Zoek een donker plekje op (bijvoorbeeld een kast), bal je vuisten, en denk aan de tijd en plaats waar je heen wilt. Wèl binnen de grenzen van je eigen leven, en niets in de toekomst. Tim moet er vooral erg hard om lachen en belooft, terwijl hij een kast opzoekt, dat zijn vader ervan langs krijgt als het onzin blijkt te zijn. Niets is minder waar. De jonge twintiger zet zijn nieuw gevonden gave meteen in voor het verwezenlijken van zijn grootste wens: een vriendinnetje vinden. Hoe handig ook bij het opnieuw doen van falende openingszinnen of slechte eerste keren, liefde forceren lukt zelfs tijdreizigers niet. 

We worden meegenomen in Tims leven. Van de zomers in zijn prachtige ouderlijk huis in Cornwall, naar zijn nieuwe werk als advocaat in Londen, van mislukte afspraakjes, naar de ontmoeting met de vrouw van zijn leven. Tijdens dat eerste halve uur voelen we ons nog niet bijster betrokken bij het verhaal. Wel aardig hoor, daar niet van, maar het blijft wat oppervlakkig, en eigenlijk moeten we het Hollywood-gegeven van het tijdreizen nog rijmen met de Britse setting en de alledaagse, herkenbare humor die daarmee gepaard gaat. Maar het verhaal gaat al gauw verder dan een krijgen-ze-elkaar-wel-of-niet-en-wanneer: ze krijgen elkaar vrij snel, en daar draait de film dan ook eigenlijk niet om. 'About time' gaat over familie, gewone familie, en biedt door middel van het tijdreizen een bijzondere blik op het leven en hoe we maar al te graag invloed zouden hebben op wat er wel en niet goed gaat. In tegenstelling tot de ware Hollywood-formule is het tijdreizen hier meer een metafoor, en ondergeschikt aan de menselijke relaties in Tims leven.

De hoofdrol wordt vertolkt door Domhnall Gleeson, een niet al te knappe, maar wel ontzettend sympathieke, roodharige slungel (we zagen hem eerder in 'True grit', en als oudste Weasley in de Harry Potter films). Zijn grote liefde is Mary, gespeeld door Rachel McAdams. Stiekem verwacht je dan meteen dat zij de show zal stelen, en hoewel ze een mooi karakter neerzet, houdt Gleeson de aandacht meer dan vast. De film gaat echt om hem, en juist omdat hij geen typische stud is, leef je met hem mee. De kleurrijke schare aan vrienden en collega's die om hen heen is neergezet, is leuk, soms wat vermoeiend, maar niet verder bijster indrukwekkend. Ook hier geldt dat je de groep pas geleidelijk meer gaat waarderen – zo is het verhaal ook opgezet.

Door de hele film heen is het vooral de familie van Tim die je bij je lurven grijpt en niet meer loslaat. Bill Nighy is de leuke, grappige, ontroerende vader (eigenlijk gewoon als zichzelf, maar dat is hier uitstekend gekozen), moeder wordt scherp en stoer in de bekwame handen van Lindsay Duncan en Lydia Wilson maakt van vrijgevochten zusje Kit Kat een breekbaar en gelaagd personage. Curtis heeft met deze bijzondere cast een klein en (bijna) alledaags verhaal vertaald naar een mooie en ontroerend rijke film. Als hij ons nèt iets eerder mee had kunnen slepen, had 'About time' zelfs nog een vijfde ster verdiend.

Details Nu in de zalen
Regie & Scenario: Richard Curtis
Cast: Domhnall Gleeson, Rachel McAdams, Bill Nighy, Lydia Wilson, Lindsay Duncan, Richard Cordery, Joshua McGuire, Tom Hollander, Margot Robbie, Vanessa Kirby
Jaar:
2013
Speelduur:
123 min.