Yannick Pelegrin, 'Aldo'

Meesterlijke eerste

Doorgaans verwacht de lezer dat hij in een striprecensie een korte inhoud terug kan vinden. Jammer genoeg is dat in het geval van ‘Aldo’ nogal moeilijk.

Deze strip is nu eenmaal een ontdekking. Letterlijk. De best mogelijke manier om hem te lezen, is zonder er ook maar iets over te weten. Zonder te weten wie Aldo is, zonder te weten waar hij vandaan komt, waar hij naar toe gaat en of hij daarvoor een vliegtuig nodig heeft.

We zullen je het begin vertellen: plaatje één toont je een pols met daarrond een horloge. Een stem zegt: "Zo Aldo, ik start onze sessie van vrijdag 12 augustus om kwart over één." De Aldo in kwestie zit op een rode, comfortabele bank. Hij heeft spierwit haar en een grote neus. "Waarom mijn neus zo lang is, weet ik niet", zegt hij. "Waarom ik onsterfelijk ben, weet ik ook niet."

Et voilà: meer vertellen we niet. Meer is ook niet belangrijk. Lees ‘Aldo’ zonder kennis. Ontdek de man wanneer je hem voor de eerste keer ziet: onbevooroordeeld en onbeïnvloed. Stap in zijn prachtige retro-Alfa Romeo. Nestel je in het groene tl-licht van zijn kamer, in de blauwe schijn van zijn tv of het bordeauxrood van de avondzon.

Neem ‘Aldo’ vast en bied geen weerstand. Enkel dan zie je waarom dit zo geweldig is. Hoe dit een puur visuele ervaring is. Een strip waarin kleur, tekeningen en verhaal elkaar aanvullen als nooit tevoren – en daarom onmogelijk afzonderlijk te bespreken zijn. Al die dingen, de blik in zijn ogen, de kleur van de lucht, tonen je Aldo: een intrigerende mens, even bizar als sympathiek.

Misschien dat je de strip als een trip omschrijven kan – een verhaal waarin kop en staart hetzelfde zijn. Waarin vragen gesteld worden die zichzelf beantwoorden. Waarin een teveel aan redeneren uit den boze is. Zonder, en laat dit duidelijk zijn, dat het ooit onbegrijpelijk wordt. Hoe dun de strip ook is, er is wel degelijk een begin, een midden en een einde. Een structuur die leidt naar een logische conclusie. Een pakkende finale. Een laatste pagina waarin je beseft hoe fel je meeleeft met die vreemde kerel met de grote neus.

Tot slot nog dit – waarin 'dit' een extra reden is om deze strip te lezen – ‘Aldo’ is het eerste volwaardige album van Yannick Pelegrin. Een debuut dus, wat het net dat beetje beter maakt. Een sterk debuut als 'Aldo' heeft immers altijd iets extra's: iets meer ambitie, iets meer lef, iets meer ongefilterde inspiratie. Ok, wellicht resulteert een gebrek aan ervaring ook in meer naïviteit en in een stijl die nog niet volledig af is... Maar laat ook dat een compliment zijn, want die kleine imperfecties en dat oprechte enthousiasme maken een strip net onweerstaanbaar.

Details Strips
Tekeningen, Scenario & Kleur: Yannick Pelegrin
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
88