Van Rijckeghem & Du Caju, 'De Muizen van Leningrad: Ik ben Chapayev!'

Een nieuwe angle

Oorlogsverhalen zijn niet bepaald van onze goesting maar soms weten ze ons toch te triggeren met een verrassende angle of omdat ze domweg gripping zijn. We wisten niet wat we van 'De muizen van Leningrad' konden verwachten. In onze jeugd was de gebruikte tekenstijl in deze strip er eentje waar wij liever niet aan begonnen. Maar we zijn gerijpt, onze smaak is verfijnder, en we zijn misschien wel minder kieskeurig – of in ieder geval minder eenkennig. 

Het verhaal van 'De Muizen' begint in 1962 in Leningrad, als tijdens een concert een verwarde man met een pistool wordt aangehouden en meegenomen naar het commissariaat. Hij doet zich tijdens de ondervragingen voor als oorlogsheld Vasili Chapayev, maar na enig aandringen doet hij zijn verhaal. Het begint in de lente van 1941 met een jonge vriendengroep van drie jongens en een meisje. De vier vrienden zijn idealistisch in hun beleving van de oorlog, maar al snel wordt hun idealisme dusdanig op de proef gesteld. Het klasseverschil tussen de vrienden zorgt naast spanning tussen hun ouders ook voor wrevel onder de vrienden. De kinderen worden al snel speelbal van gebeurtenissen die ze zelf niet in de hand hebben. Als dan ook door een ‘misverstand’ een van hen op de vlucht moet voor de politie, is het duidelijk dat hun zorgeloze jeugd achter ze ligt.

Door het verhaal te laten vertellen vanuit het oogpunt van vier kinderen, geeft Van Rijckeghem een nieuwe angle aan de historische oorlogsstrip. De kinderen zien ook wat er om hen heen gebeurt maar zijn niet bij machte om er iets aan te doen. Dit geeft het verhaal extra lading: we weten dat de gewone man in oorlogstijd weinig kon beginnen, maar kinderen zijn bijna nog machtelozer, daar zij nog steeds door hun ouders de les gelezen kunnen worden. Het is echter allemaal erg gehaast. Van Rijkeghem is zo bezig om alles op te zetten voor de komende gebeurtenissen in de serie, dat we te weinig tijd kregen om een band met de karakters op te bouwen. Dat is jammer want Van Rijkeghem heeft duidelijk grote plannen met zijn personages. Maar het gaat nu te snel, er wordt zoveel info op de lezer afgevuurd dat de subtiele karaktermomenten verloren gaan in het voortstuwen van het plot.

Tekenaar Du Caju komt voor ons gevoel zo uit de jaren tachtig-negentig, zo klassiek komt zijn stijl op ons over. En alhoewel wij hem niet konden betrappen op een gebrek aan variatie in zijn kadrering of composities, ligt zijn stijl ons persoonlijk niet. Dat is echter vooral een kwestie van smaak. Het kwam bij ons, toch vooral opgegroeid met het meer dynamische superheldenverhaal, vaak vrij statisch over. Ook maakte het gebrek aan variatie in gezichten het af en toe lastig om door te hebben welk karakter aan het woord was. Het zat het verhaal nergens in de weg, maar was wel iets dat ons af en toe er even uit haalde. Wel willen we hem een groot compliment geven voor zijn kleurgebruik dat telkens de juiste toon wist neer te zetten en een – in onze ogen - vrij statische strip toch van wat extra dynamiek voorzag.

'De Muizen van Leningrad: Ik ben Chapayev!”' is voor ons een strip die wij dezer dagen beter kunnen waarderen dan in onze jonge jaren. We zien veel beter wat de auteur wil, en we respecteren en bewonderen de sterke kwaliteiten van de illustrator. Echter is smaak een vreemd gegeven en zorgt het ervoor dat wij persoonlijk niet verder zullen gaan met deze serie. Het trekt ons niet, maar het is dan ook niet voor ons bedoeld maar voor een andere doelgroep die het misschien beter kan waarderen

 

Details Strips
Scenario: Jean-Claude Van Rijckeghem
Illustrator: Thomas Du Caju
Uitgeverij: Dupuis
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
48