V/A, 'De afstand: 24 Vlaamse auteurs schrijven brieven in tijden van corona'

De luxe van een handgeschreven brief

Vlaamse schrijvers die tijdens de coronalockdown elkaar brieven schrijven het leverde 'De afstand' op. Achtenveertig brieven van bekende en minder bekende scribenten die elkaar, vanuit hun gedwongen isolement, een spiegel voorhielden.

Het is zeer de vraag of in deze tijden van snelle communicatie iemand nog naar pen en papier grijpt om zich aan een brief te wagen. Een brief veronderstelt rust, daar ga je voor zitten om hem te schrijven of te lezen. Voor een brief maak je per definitie tijd. Bovendien gaat niets, werkelijk niets boven een handgeschreven missive. Of zoals Ann De Craemer het in De Morgen ooit treffend formuleerde: 'Weloverwogen, langzame zinnen weet ik in tijden van twitteratuur en van woordenanorexia in e-mails afgekapte sms'jes ten zeerste te waarderen. Naar het schijnt is authenticiteit in de mode, dus moge de handgeschreven brief snel een nieuw leven beginnen.'

Of talloze in 'De afstand' afgedrukte brieven, naar stijl en inhoud te oordelen, met de hand zijn geschreven is uiterst twijfelachtig. Voorbeelden?

Tim Foncke, die in gabber Joost Vandecasteele een correspondent heeft gevonden, is duidelijk geen geoefende brievenschrijver. Hun correspondentie is niets anders dan geklets in het ijle, met als enige bijzonderheid dat Vandecasteele niet aan de dwingende behoefte kan weerstaan om in elke paragraaf een hard klinkend godverdomme in te lassen.

Al evenmin uitnodigend en allerminst ladylike is het geschrijf van Sven Staelens - de man omschrijft zich als visueel dichter - dat naar acteur en comedian Piet De Praitere werd verstuurd. Met een behoorlijke mix van humor en ernst lukt het laatstgenoemde daarentegen wel behoorlijk uit de hoek te komen.

'De wereld snakt naar adem. Wat moeten we dan in hemelsnaam doen? Wat ik weet, is dat ik het niet weet. Verder ademen, er zit niks anders op.'

Waar sommigen in hun opdracht falen, lukt het Mark Cloostermans dan wel de kunst van het briefschrijven met vakmanschap te beoefenen. Vanuit Barcelona rapporteert hij aan Amélie O. over het liederlijke liefdesleven dat hij er leidt, waarna ze hem op haar beurt laat weten dat haar man, met zijn grote aandrang en potentie, er misschien wel een maîtresse op na houdt. Geef toe, geen vrolijk gegeven in kwalijke tijden van social distance.

'De afstand' is een goed bedoeld initiatief al was het maar omwille van vlotte en lezenswaardige teksten van Christophe Vekeman, Jeroen Olyslaegers, Lenny Peeters, Elvis Peeters en Lara Taveirne. De veronderstelling dat het leven van schrijvers sensationeler is dan dat van gewone burgers slaat, zo blijkt uit alle brieven, nergens op.

Ook zij moeten naar de bakker, slager of kruidenier om de hoek voor hun dagelijkse boodschappen, met dit verschil dat zoiets in het beste geval een leuke brief heeft opgeleverd voor 'De afstand'. Een boek waarvan de opbrengst gaat naar Dokters van de wereld.

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: Houtekiet
Jaar:
2020
Aantal pagina's:
269