Ulli Lust, 'Hoe ik probeerde een goed mens te zijn'

Goed genoeg

Wie ‘Vandaag is de laatste dag van de rest van je leven’ al las, weet dat een burgerlijk leven Ulli Lust niet meteen op het lijf geschreven is. In haar nieuwe getekende memoires, ‘Hoe ik probeerde een goed mens te zijn’, komt een nieuw hoofdstuk van haar anarchistische jeugdjaren aan bod, toen ze een jonge twintiger was. En zoals we dat van haar gewoon zijn, neemt ze geen blad voor de mond en toont ze alles in zijn onvolmaakte glorie.

De episode die Lust in ‘Hoe ik probeerde een goed mens te zijn’ beschrijft, speelt zich af op een moment dat ze als kunstenaar haar naam wil vestigen, maar steeds bot vangt wanneer ze probeert toegelaten te worden tot een kunstopleiding. Haar zoontje, wiens vader een verder anonieme onenightstand is, wordt opgevangen door haar ouders omdat ze de middelen nog niet heeft om hem een stabiel leven te bieden. Gelukkig is er de achttien jaar oudere Georg, met wie ze een relatie begint die haar veel voldoening geeft. Alleen op seksueel vlak lukt het niet en Georg heeft er daarom geen probleem mee als Ulli haar genot op een ander gaat zoeken. Ze vat de koe meteen bij de horens en al snel slaat ze Kimata aan de haak, een jonge Nigeriaan die nog maar net in Duitsland woont. Hij blijkt niet alleen een toegewijde minnaar, maar is ook erg jaloers en opdringerig. Wanneer hij na een tijd ook fysiek agressief wordt, beseft Ulli dat het zo niet verder kan.

Al vanaf het moment waarop Ulli en Georg overeenkomen dat Ulli er een minnaar op mag nahouden en er zo een vreemde driehoeksrelatie ontstaat (Georg en Kimata blijken het ook goed met elkaar te kunnen vinden), weet je als lezer al dat die hele constructie gedoemd is te mislukken. Lust is heel eerlijk in haar beweegredenen, haar gevoelens en werpt in de voice-overs regelmatig een blik op wat de toekomst zal brengen. Waar de strip aanvankelijk wat vreemd en weinig aantrekkelijk start, wordt het op die manier toch intrigerender en intenser. Al doet het verhaal zelf daarbij ook een stevige duit in het zakje. Het blijft opmerkelijk dat een zelfbewuste en onafhankelijke vrouw als Lust iemand zoveel macht over haar kon geven dat die haar emotioneel en fysiek kon mishandelen.

De titel is dan ook raak gekozen. ‘Hoe ik probeerde een goed mens te zijn’ toont de tweespalt die Lust voelt tussen het goede doen voor de mensen in haar nabije omgeving (behalve de buurvrouwen dan) en voldoende zorg dragen voor zichzelf. Terwijl ze nog volop op zoek is naar een stabiel leven, probeert ze dat ook aan anderen te bieden door compromissen te sluiten, beslissingen te nemen waar ze al dan niet zelf achter staat… en dat gaat met veel vallen en opstaan. Het is een herkenbare zoektocht, al zag hij er voor de meesten waarschijnlijk wat anders uit.

Haar tijd met Georg en Kim brengt Lust in haar typische eenvoudige tekenstijl in beeld. Vernieuwend is die niet meteen en soms heeft die zelfs iets kinderlijks, maar voor het verhaal dat Lust wil vertellen, werkt het. In combinatie met het kleurenpalet, waarin felroze de boventoon voert, geeft het geheel een wat verouderde indruk, maar ook die is niet misplaatst aangezien het verhaal zich ergens eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw afspeelt. Al bij al dus best een mooi en vooral passend vervolg op Lusts vorige graphic memoir.

 

Details Strips
Auteur: Ulli Lust
Uitgeverij: Soul food comics
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
372