Thomas Blondeau, eX

Geslaagd maar ongelaagd

Het debuut van Vlaams talent: we kijken er altijd reikhalzend naar uit. Prent de naam Thomas Blondeau maar vast in het hoofd, want hier ga je nog van horen. Het boek “eX” hoef je echter niet in huis te halen. Daarvoor oogt het allemaal nog net iets te amateuristisch: het taalgebruik is nog wat stroef; wat voor interessante belevenissen moet doorgaan, is vaak even banaal als bijzonder en het geheel kan helaas ook nooit echt boeien.
Wat echter nog het meeste tegenviel, was de ronduit zwakke karakterisering van blonde stoot Halcia. Blondeau plaatst haar tegenover zijn drie mannelijke hoofdpersonages als wat dan de natte droom van een intellectueel lijkt te moeten vormen: knap, intelligent, geil, cultureel onderlegd, oostblok-exotisch en met gigantische borsten. Helaas kan zij dit jongensfantasietje nergens ontstijgen, met een karikaturaal resultaat. Alsof je van Pamela Anderson een geloofwaardige bibliothecaresse zou maken door haar een bril op te zetten.
Maar laten we de eerste boreling van Blondeau niet zomaar met dit puberale badwater weggooien. De opzet om via het verhaal van David Quispels hang naar roem de oppervlakkigheid van onze moderne mediamaatschappij te hekelen, mag er bijvoorbeeld best zijn. Al bij al is het trouwens niet eens zo onaardig geschreven als misschien mocht blijken uit bovenstaande inleiding. “eX” kan dan de aandacht misschien niet altijd even hard vasthouden, onderhoudend is het allemaal wel.
Misschien is het grootste probleem van “eX” gewoon wel dat wat op de achterflap geprezen wordt als veelzijdigheid en veelstemmigheid. Het moddert maar wat aan zonder dat er een duidelijke lijn in zit, of beter: zonder dat de lijn van de plot daarin overeind blijft. Blondeaus kracht situeert zich duidelijk in de anekdotiek, zoals blijkt uit de korte, humoristische stukjes die hij achter elkaar opvoert (en waarvan je er enkele kan voorproeven op zijn website). Wanneer de optelsom van deze hoofdstukjes echter geen meerwaarde kan bieden, krijg je het effect van een sketchshow met steeds dezelfde typetjes.
Op een of andere manier slaagt het boek er dus in grappig en vervelend tegelijk te zijn, onderhoudend maar niet echt boeiend. In die zin doet het soms ook aan Brusselmans denken, al weet die zich wel nog te in te perken tot het cultiveren van een humoristische schrijfstijl en neemt hij het risico niet meer zijn autobiografisch geleuter in een degelijke plot aan te snoeren. Verwijst de titel “eX” dan misschien naar Brusselmans beroemde trilogie? Blondeau lijkt hier inderdaad dat soort van hapklare consumptieliteratuur te produceren. Literatuur waar je doorheen bent voor je het goed en wel beseft, maar die je niet tot herlezen dwingt.
Op zich is daar niets mis mee natuurlijk, maar stiekem hoopten we toch op meer. Naar ons gevoel blijft Blondeau nog te veel aan de oppervlakte, durft hij nergens echt op of in door te gaan. Dat “eX” uiteindelijk gewoon verwijst naar de manier waarop Xander Eleman, de schakel tussen David en Halcia, zijn meest persoonlijke schilderijen signeert, is tekenend voor de manier waarop de schrijver zelf niet meer in staat is de kern van de marge te onderscheiden in zijn boek. Alles loopt in elkaar over.
Of verwijst “eX” heel subtiel naar de handige manier waarop Xander na de dood van Halcia buitenspel wordt gezet door David? Als mediageile Don Quichote wil David Quispel immers met de tragische eer gaan lopen Halcia’s achtergebleven minnaar te zijn. We willen het graag geloven, maar helaas zijn er nergens in het boek aanknopingspunten te vinden dat er nog een betekenislaag verborgen ligt onder de Quispels puberale avonturen. Geen echt grote roman dus, maar wie als splinternieuwe eX-Brusselmans kan debuteren, mag zich ook geslaagd noemen.

Details Fictie
Auteur: Thomas Blondeau
Uitgever: De Bezige Bij
Jaar:
2006
Aantal pagina's:
352