Simon Spruyt, ‘Papa Zoglu’

Onbescheiden meesterwerkje

Onze eerste kennismaking met Simon Spruyt vond plaats in de lokale kringloopwinkel. Regelmatig kom je daar wel een exemplaar tegen van ‘Over rozen’, een mini-album gewijd aan 125 jaar socialisme. Gemaakt in opdracht van ‘de sossen’, gesigneerd: Simon Spruyt. Ondertussen zijn we een paar jaar verder en is de tekenaar uitgegroeid tot een naam in het Belgische stripwereldje. Spruyt tekende met ‘SGF’, tweeluik ‘De Furox’ – bij uitgeverij Bries – en ‘Junker’ – bij Blloan – enkele van de meest frisse beeldverhalen die we de laatste jaren onder ogen kregen.

‘Papa Zoglu’ is Spruyts laatste worp, opnieuw bij Bries. En na het bevreemdende maar uitstekende ‘Een boek waarmee men vrienden maakt’ van Lukas Verstraete durven we opnieuw spreken van een onbescheiden meesterwerkje. Als we op dit stramien verder gaan, wordt 2017 een stripjaar grand cru.

In ‘Papa Zoglu’ slaat Spruyt nog maar een keertje volledig andere paden in. Niet een in geschiedenis gedoopt verhaal à la ‘Junker’, geen lolbroekerij zoals in ‘De Bamburgers’. Nee, deze keer krijgen we een heuse middeleeuwse queeste voorgeschoteld, waarin absurditeit en humor centraal staan. Hoofdpersonage is Jezusfiguur Zoglu uit de titel, die wordt geboren uit een onkies momentje tussen koe en mens. Wat volgt is een mix van een coming of age-verhaal, geënt op de bijbel, middeleeuwse saga’s, actuele thema’s en ga zo maar door.

Het klinkt als het perfecte recept om er een zootje van te maken, maar niet zo bij Spruyt. Hij is zo verstandig geweest om zijn lijvig epos in korte hoofdstukjes op te delen, die op ingenieuze wijze gelinkt zijn aan elkaar. Memorabele personages – het Teutoonse homoridderpaar met kinderwens! De heks met een niet-conformistische pedagogische visie! – duiken op de meest onverwachte momenten weer op. En zo blijf je als lezer van de ene verbazing in de andere vallen.

Maar ‘Papa Zoglu’ is nu ook weer geen Monty Python: daarvoor bevat dit boek teveel poëtische momenten, teveel literaire / religieuze referenties. Wel gemeen met de pythons: de eeuwige tongue-in-cheek. En het grafisch meesterschap van Terry Gilliam. Niet zozeer technisch: waar Gilliam graag gebruik maakte van collages, kiest Spruyt voor die typerende middeleeuwse miniatuurstijl. Wel gemeenschappelijk: die heerlijk absurde, surreële ondertoon. Persiflages en parodieën alom, maar nooit té, nooit erover. Straffe toer om die subtiele evenwichtsoefening 96 pagina’s lang vol te houden.

‘Papa Zoglu’ is veel tegelijk: ingetogen, hilarisch, heerlijk politiek incorrect. Maar vooral straf. Een semi-demonisch, semi-hilarisch sprookje dat nog dagenlang blijft nazinderen.

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Simon Spruyt
Uitgeverij: Bries
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
96