Sigrid Spruyt, 'Dagboek van een anker'

Een blik achter de VRT-nieuwsdienst

De laatste jaren van Sigrid Spruyt, nieuwsanker van het VRT-journaal, waren bepaald niet de vrolijkste uit haar hele journalistieke carrière. Jaloezie, intriges, concurrentie en spanning op de werkvloer, maar gelukkig af en toe ook een schouderklopje van een fijne collega: het staat allemaal te lezen in 'Dagboek van een anker'. Een uitgebreide verzameling notities en haar visie op hedendaagse journalistiek die ze trefzeker in een heldere taal heeft neergeschreven.

Dat ze ruim tien jaar heeft gewacht om haar ervaringen op de VRT-nieuwsredactie te publiceren – de periode van 2002 tot 2007 – daar heeft ze zo haar redenen voor. De toestand in medialand is wat kritische journalistiek betreft er beslist niet op verbeterd. Hoe vaak primeert de jongste tijd de vorm niet op de inhoud? Waar is de tijd van Maurice De Wilde, ooit het ijkpunt voor iedereen die zich aan onderzoeksjournalistiek waagde? Wat rest nog van zijn gedegen kritische aanpak bij de Vlaamse openbare omroep? 

Het zint haar niet dat ze de nieuwsdienst zag evolueren van een redelijk onafhankelijk eiland naar een programma waar de toon door managers wordt gezet. Met andere woorden: een show die elke dag gevuld moet worden met moord en doodslag, items waar de mensen over praten. Dat leidt er na verloop van tijd toe dat de grens tussen informeren en entertainen bijzonder smal is geworden.

'Alles is zoetjesaan een soap geworden, de politiek incluis. De Wetstraat is 'Thuis', een tv-serie, wat ten koste gaat van belangrijke zaken die het eigenlijke onderwerp van het nieuws zouden moeten uitmaken.'

Het gevolg laat zich raden, het tv-journaal is grotendeels het medium bij uitstek geworden van handige politici die met korte quotes en holle oneliners het publiek bespelen. Spruyt ergert zich terecht aan die evolutie; het zet een domper op haar arbeidsvreugde, waarna ze uiteindelijk besluit de nieuwsdienst te verlaten.

Waarom ze zo lang heeft gewacht met dit boek? Wellicht om te verhinderen dat 'Dagboek van een anker' als een afrekening met bepaalde collega's zou worden beschouwd. Behalve enkele chefs en hoofdredacteuren – ze worden niet bij naam genoemd – richt ze hoofdzakelijk haar pijlen op Bunzing.

Ook al dringt het beeld van het als VRT-journalist werken in een krabbenmand zich op, de auteur heeft zich tijdens het schrijven niet door rancune of haatgevoelens laten leiden. Daar is ze te nuchter voor. Talloze fragmenten illustreren duidelijk dat ze vooral over een eerlijke berichtgeving – of wat daarvoor moet doorgaan – reflecteert.

Meer nog hoe ze de impact van het massamedium televisie relativeert: 'De wereld van tv is niet de werkelijke wereld: hij schept z'n eigen werkelijkheid. Tv geeft niet gewoon weer, maar vormt zelf. Beeldvormen is vervormen. Daarom nog niet misvormen, maar anders maken, transformeren.'

'Dagboek van een anker' gunt de lezer een interessante blik – die allerminst ontaardt in geroddel à la Dag Allemaal of Story – achter de schermen van de VRT-nieuwsdienst.

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: Van Halewyck
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
238