René Windig & Eddie de Jong, 'Heinz van H tot Z, deel 3'

Met Heinz kan je nog altijd lachen

Het leek alsof de Apocalyps gearriveerd was. Sneeuw, chaos, hysterische mensen, woede, pijn. En dat allemaal omdat de spoorwegen last hebben met de winter. Treinen vertrokken te laat, of helemaal niet, door plaatsgebrek moesten de gefrustreerden in elkaars oor hijgen en ergens daartussen stonden wij. Even klein en boos als onze medemens. Doch, we hadden een geheim wapen meegenomen: 'Heinz van H tot Z, deel 3'.

Voor wie de eerste twee delen gemist heeft, willen we deze met plezier samenvatten in volgende zin: ‘Met Heinz kan je lachen’. Inderdaad, 'Heinz' is een strookstrip. Drie prentjes met een clou op het einde. Mopjes, witzen, lol. Dat is wat Heinz je biedt, dat is wat wij nodig hadden.

In vergelijking met de voorgaande twee delen is er eigenlijk niets veranderd en maar goed ook. Wie dus dit leest, of dit, weet wat hij kan verwachten: een verzameling van twee jaar waard aan Heinz-humor. Droge, gortdroge grappen met een heerlijk surrealistisch kantje. Verhalen die de afzonderlijke stroken overkoepelen, verhalen die van de middeleeuwen naar de golfbaan naar Tjeppe de tuinkabouter leiden. Sommige moppen zijn beter als andere – logisch eigenlijk – maar geen enkele is onder niveau. Een hele prestatie, want zelfs klassiekers als ‘Garfield’ of ‘Hägar de Verschrikkelijke’ lijden onder serie-vermoeidheid. Heinz blijkbaar niet.

Je vraagt hoogtepunten? Wel: het middeleeuws accent waarin alles twee keer gezegd wordt – grapje ende geintje – de ninja-puppies, de grommels – waarin Heinz een cartoonversie van zichzelf wordt, die verdomd veel aan de Popples doet denken.

‘Popples?’, horen we je denken. Popples stammen uit de jaren tachtig en waren schattige pluchen beestjes die je kreeg als je verjaarde. Maar dit geheel terzijde.

We zaten dus op de trein – door de vastberadenheid van een tot wanhoop gedreven pendelaar* wisten we een zitplaats te veroveren – en haalden ‘Heinz, deel 3’ uit de rugzak. Het felle rood van de geniale kaft verblindde ons chagrijn. De in ontspannend ronde lijnen getekende Heinz gaf onze mond de vage schijn van een glimlach. De ononderbroken stroom van lolligheden deed ons warempel luidop lachen. Tot grote ergernis van onze medereizigers – treinleed is absoluut en verdraagt geen kritiek.

Het is zoals het is. ‘Heinz’ blijft klasse. Een stabiel baken voor donkere tijden, of gewoon een aangenaam vertier in dagelijkse porties. Als bonus biedt de strip nog 58 pagina’s foto’s en tekstjes over Windig en De Jong, de auteurs. Over hun invloeden en dergelijks. Interessant, mooi gebracht en leuk voor de verzamelaar. Wij waren al lang tevreden. ‘Heinz van H tot Z, deel 3’ staat nu te blinken naast haar voorgangers. Gele kaft, blauwe kaft en rode kaft naast elkaar in het boekenrek. Perfect.

* pendelaar = forens

Details Strips
Auteur: René Windig
Auteur: Eddie de Jong
Uitgeverij: Oog & Blik/De Bezige Bij
Aantal pagina's:
242