Paul Baeten Gronda, Nemen wij dan samen afscheid van de liefde

Boek met een bakkes

Laten wij deze recensie eens beginnen met een bekentenis: in het algemeen laat wat er in de Nederlandse letteren gebeurt, ons ijskoud. Meer zelfs, wij hebben er veel geld voor over om met een flinke boog om al dat kleine, pietluttige en vooral humorloze zelfbeklag heen te mogen wandelen. Zo, dat is eruit. Maar het moet gezegd, heel af en toe gloort er hoop aan de horizon. 'Nemen wij dan samen afscheid van de liefde', het debuut van Paul Baeten Gronda, is zo'n sprankeltje literair licht.

Gronda is al enige tijd columnist bij De Morgen en zijn scherpe pen is niet onopgemerkt voorbij gegaan. De Bezige Bij reageerde het snelst en legde hem onder contract, nog voor er van een eerste roman sprake was. De 26-jarige Gronda is naar verluidt de benjamin in die gerenommeerde schrijversstal.

In 'Nemen wij dan afscheid van de liefde' staat een hoofdpersonage centraal dat onder de naam 'Max Eugène Venkenray' gebukt gaat. Een mens kan niet alles hebben in het leven. Maar Max heeft wel veel pech. Zijn moeder heeft een minnaar, zijn oudere broer Gertjan doet aan kunst met cavia's en zijn jongere broer Roy is onlangs verongelukt. Sindsdien woont Max op hotel, ver weg van zijn verleden.

Dat verleden zit hem op de hielen, maar Max houdt zich stoer. Hij heeft een groot bakkes en is steeds bezig om het de wereld eens flink te tonen. Hij is immers een man van 21 en zoals de meeste mannen van 21, is hij eigenlijk nog een jongen. Na verloop van tijd heeft Max echter door dat die wereld eigenlijk amper in hem geïnteresseerd is en dat hij dus maar beter zijn eigen ding doet. Enfin, mochten wij hier van onze hoofdredacteur  lelijke woorden mogen gebruiken, we zouden het over een bildungsroman hebben.

Verknipte familierelaties, een dood broertje, bildungsroman… Toegegeven: tot hier lijkt het veel op dat kleine, pietluttige zelfbeklag waar wij hierboven zo heldhaftig op afgaven. Er is echter een verschil: Paul Baeten Gronda is de grappigste schrijver die u dit jaar zal ontdekken. De mens schrijft met het venijn van de jonge Brusselmans. En voor de literaire azijnpissers onder u: ja, dat is een compliment.

Maar ‘Nemen wij nu samen afscheid van de liefde’ is meer dan lachen alleen. Gronda heeft ook werkelijk iets te zeggen. Als we dan kritiek hebben, dan zouden we zeggen dat hij zich daar, net als Max, in het vervolg niet moet voor schamen. Zolang er genoeg inhoud is, moet niet elke zin een stilistisch meesterwerkje zijn.

Maar die lichte overdaad stoort eigenlijk niet. Wel bestaat er een kleine kans dat wij dit boek zo leuk vonden omdat het onbeschaamd nostalgisch is naar de jaren negentig. In welke roman duiken immers Counting Crows, Type-O-Negative en Gorefest op? Gorefest godbetert!

Dat gezegd, kan het niet anders dat deze roman ook mensen zal aanspreken die niet in de nineties ziin opgegroeid. ‘Nemen wij dan samen afscheid van de liefde’ is immers een heel geestig boek dat bovendien ook nog ergens over gaat. Wij kijken nu alvast uit naar de volgende worp van Paul Baeten Gronda.

Details Fictie
Auteur: Paul Baeten Gronda
Copyright afbeeldingen: De Bezige Bij
Uitgever: De Bezige Bij
Jaar:
2008
Aantal pagina's:
208