Paolo Giordano, 'De hemel verslinden'

Vier levens in één boek

Paolo Giordano veroverde tien jaar geleden een plekje in ieders boekenkast met zijn weergaloze debuutroman ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’. Giordano wist de juiste woorden te vinden, de gevoeligste snaren te raken en was meteen iedereens favoriete Italiaanse auteur. Dat Paolo evenwel geen veelschrijver werd, deerde niet. Opvolgers ‘Het menselijk lichaam’ en ‘Het zwart en het zilver’ vonden evengoed hun weg naar het gretige leespubliek. Nu is er eindelijk ‘De hemel bestormen’: geen dun boekje zoals ‘Het zwart en het zilver’, maar een lijvige klepper die je een dikke vierhonderd bladzijden zal meeslepen.

‘De hemel verslinden’ vertelt het verhaal van Teresa. Als kind brengt ze met haar vader de zomers door op het platteland bij haar grootouders. Wanneer ze ‘s nachts drie buurjongens ongevraagd het zwembad ziet bezoeken, wordt ze gefascineerd door het drietal. Bern, de stilste jongen die als halve wees samen met Nicola en Tommasso bij Nicola’s ouders verblijft, trekt meer dan haar aandacht. De streng gelovige Cesare zwaait echter de religieuze plak ten huize en gunt de jongelingen weinig ademruimte.

Als pubermeisje keert Teresa steeds terug naar de villa van haar grootouders, maar elke zomer is anders. Meer en meer raakt ze in de ban van Brent en de leefwijze van de broers, tot ze drastische beslissingen neemt.
We volgen Teresa en het drietal twintig jaar lang, hun levens onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vier levens in één boek proberen te omvatten is gekkenwerk en laat dat één van de grootste tekortkomingen zijn van ‘De hemel verslinden’. Gelukkig weet Giordano zijn schrijfsels te ontplooien als geen ander. Je wordt wederom meegezogen in het verhaal, al bleven wij snakken naar één personage dat ons niet wereldvreemd overkwam.

Je krijgt meer dan eens zin om een paar van de hoofdfiguren een draai rond hun oren te verkopen in de hoop dat ze zich eindelijk zullen herpakken. Je rolt als lezer van de eerste zin naar de laatste zonder je er ooit betrokken bij te voelen. Het dramatisch verhaal is er nochtans naar, maar als er niemand je écht weet te grijpen, is er ergens iets mis. Wanneer we een kleine vijfhonderd bladzijden later 'De hemel verslinden’ eindelijk wegleggen hadden we niet het gevoel een boek armer of een verhaal rijker te zijn.

Giardano blijft een geweldige verteller, laat dat wel wezen. Deze telg had oftewel een extra volume, een extra redactie of gewoonweg een ingekorte versie verdiend.

Details Fictie
Uitgeverij: De Bezige Bij
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
496