Onno Blom, 'Memoires van een biograaf: in de voetsporen van Jan Wolkers'

Onthullende notities van een biograaf

Een biograaf en een nog levende schrijver: het is veeleer uitzondering dan regel. Onno Blom (1969), die onlangs 'Het litteken van de dood' - een ophefmakende biografie van Jan Wolkers publiceerde - mag zich gelukkig prijzen dat hij de laatste maanden van de schrijver van nabij mocht meemaken. In 'Memoires van een biograaf. In de voetsporen van Jan Wolkers' heeft hij het nu uitgebreid, hij schuwt geen enkel detail, over het totstandkomen van zijn biografie. 

Het zag er aanvankelijk naar uit dat Blom de biograaf van Harry Mulisch zou worden. Tijdens het werk aan 'Zijn getijdenboek', een fotobiografie naar aanleiding van de vijfenzeventigste verjaardag van de schrijver, heeft hij Mulisch immers herhaaldelijk ontmoet en gesproken. Bovendien treden beiden begin 2004 op uitnodiging van de Nederlandse ambassade op in Tervuren. Als Mulisch in de lobby van hotel Métropole in Brussel wordt geïnterviewd en een vraag - door doofheid aan zijn ene oor - niet verstaat verwijst hij meteen naar Blom die hij zijn biograaf noemt. Enkele dagen later komt Blom op die uitspraak terug, waarna Mulisch zegt dat hij nog helemaal niet toe is aan een biografie.

'Daar moet ik namelijk dood voor zijn. En sterven, dat is voorlopig niks voor mij.'

Bloms relatie met Wolkers daarentegen is van een totaal andere aard. De alom geprezen auteur van 'Turks fruit', 'Kort Amerikaans' en 'Terug naar Oegstgeest' gooit spontaan alle laden van zijn archief open voor zijn biograaf. Hij reikt hem zelfs de sleutel aan van de kluis waar zijn meest intieme geheimen zich bevinden. Hierover en nog veel meer brengt Blom verslag uit in 'Memoires van een biograaf' dat als een verlengstuk van zijn biografie mag worden gelezen.

Leuke, vaak pikante anekdotes van een groot schrijver en beeldend kunstenaar die met volle teugen van het leven geniet, een niet te stillen sekshonger heeft en zijn gasten in huize Pomona gul ontvangt. 

Het pleit voor de accuraatheid van Blom dat hij niemand uit de directe entourage van Wolkers over het hoofd heeft gezien. Behoorlijk wat aandacht gaat dan ook uit naar Annemarie Nauta, ex-echtgenote van Wolkers, die ooit model heeft gestaan voor Olga uit 'Turks fruit'.

'Erger nog dan dat zij in een roman terecht was gekomen (...) vond Annemarie de publicatie van Werkkleding, waarin naaktfoto's van haar waren opgenomen. Haar ogen waren voorzien van een balkje, maar eronder stond: de werkelijkheid van Turks fruit.'

Dat Hugo Claus in 1981 meer dan welkom was op Texel, blijkt uit alles wat op tafel te wachten staat voor hem en zijn toenmalige vriendin Marja Habraken. De fles Château d'Yquem heeft Claus onmiddellijk in het vizier. Helaas verloopt niet alles zoals voorzien. Als Kitty Courbois Claus dringend telefonisch wil spreken is Habraken in alle staten. Uiteindelijk komt ze dankzij een zoveelste glas weer tot rust.

'Claus zat schaapachtig te lachen. Hij kon niet helemaal de indruk wegnemen dat hij stilletjes genoot van de jaloerse oprispingen van de dames die hem omringden.'

Biograaf Onno Blom serveert in 'Memoires van een biograaf' royaal kruidige verhaaltjes uit het leven van een van de meest gevierde en belangrijkste schrijvers van de Nederlandse literatuur. Het is tevens een boek dat laat zien welke hindernissen een biograaf soms moet nemen om zijn studie-object zo eerlijk mogelijk, wars van elke vorm van sensatie, in beeld te brengen.

Details Non-fictie
Uitgeverij: De Arbeiderpers
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
247