Olivier Pont, 'Losse eindjes'

Wanneer losse eindjes wat te strak zitten

Een strip tekenen zonder vooraf vastgelegd scenario, de natte droom van veel tekenaars, zo blijkt. Ook Olivier Pont had veel zin om eens buiten de lijntjes te kleuren en startte voor zijn laatste nieuwe strip met niet meer dan een uitgangspunt en een kinderliedje. Het leverde een atypische strip op die meteen op gang komt en de lezer geen kans geeft om de aandacht te laten verslappen.

Het begint nochtans onschuldig, met een jonge kerel die door zijn onhandigheid een zak kattenkorrels van een jonge vrouw weet open te scheuren en daarop aanbiedt haar boodschappen naar hun bestemming te helpen dragen. Thibault – zo heet hij – is een wat sullige jongeman die daaropvolgend tegen wil en dank wordt meegesleurd in een ongelooflijke reeks gebeurtenissen. Van ontsnappen uit de handen van een maffiabende tot een rondje dakenlopen met een bijna desastreuze afloop.

Het mag duidelijk zijn, in ‘Losse eindjes’ staat de boog voortdurend stevig gespannen. Elke plotwending is als een rollercoaster met de ene scherpe bocht na de andere. Zowel voor het hoofdpersonage als de lezer zijn er weinig adempauzes en dat kan wel eens gaan vermoeien. Toch blijkt alles op zijn pootjes terecht te komen en leiden al die vreemde en soms gewoon ongeloofwaardige gebeurtenissen uiteindelijk wel tot een coherent einde dat al het voorgaande enigszins verklaart. Niet dat wij niet zonder een volledig uitgeklaard verhaal kunnen, integendeel, maar in dit geval staan de zogenaamde losse eindjes niet sterk genoeg op eigen benen om de lezer te verzadigen.

Niet alleen wat betreft het verhaal heeft Pont in ‘Losse eindjes’ vierkant zijn goesting gedaan, ook voor de tekenstijl koos hij voor een ietwat andere aanpak. De hand van de meester is weliswaar duidelijk herkenbaar, maar dit keer kreeg het potlood wat meer ademruimte en werden de lijnen niet al te strak gezet. Het past goed bij de houdingen en gezichtsuitdrukkingen van de personages. Die variëren namelijk van realistisch geïnspireerd tot ronduit cartoonesk, maar in een bizar verhaal als dit, werkt het.

Pont heeft zich uitgeleefd met deze strip en dat is altijd fijn om te zien. Dat hij er uiteindelijk ook een mooi geheel van weet te maken, verdient absoluut bonuspunten. Toch bleek deze rollercoaster niet helemaal ons ding vanwege de stroom aan exuberante plotwendingen die de rit net wat te hevig maakte. Niettemin een mooi voorbeeld van een strip die de voorspelbaarheid op een interessante manier schaakmat weet te zetten.

 

Details Strips
Auteur: Olivier Pont
Uitgeverij: Dargaud
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
128