Michaël Escoffier & Matthieu Maudet, 'Een perfect kind?'

Het perfecte kind bestaat (niet)

Het cartooneske jongetje op de voorpagina vormt meteen een blikvanger van formaat: rechtopstaand in een winkelkarretje kijkt hij stralend om zich heen. Niet meteen het toonbeeld van het perfecte kind, zoals de titel doet vermoeden, maar wel een ontwapenende protagonist, wiens fouten je makkelijk vergeeft. Alleen, Benjamin laat nooit een steekje vallen, want hij maakt z’n titel van ‘perfect kind’ wel degelijk waar.

Dit humoristische verhaal begint al op de schutbladen; het echtpaar De Vries is vol goede moed onderweg naar de supermarkt, alwaar ze … een kind willen kopen. Die zijn er in alle soorten en maten: van hoogbegaafd over bijzonder lenig tot muzikaal. De humoristische insteek blijkt tevens ook in de prenten, waar reclameborden werven met aanbiedingen als “Tweelingen – 2 voor de prijs van 1” en bestelwagens kinderen aan huis leveren, weliswaar vanaf vijf stuks. De uiteindelijke keuze van het echtpaar valt echter op een exemplaar uit de categorie ‘perfecte kinderen’. En daarvan is Benjamin absoluut een toonbeeld: hij eet netjes, kan zich rustig bezighouden en blijkt een prima leerling. Een suikerspin slaat hij consequent af: “Suiker is niet goed voor mijn tanden.” De tekst wordt veelal tot een minimum herleid, zodat de illustraties alle aandacht krijgen. Matthieu Maudet laat z’n prenten graag extra opvallen: hij grossiert in felle, schreeuwerige contrastkleuren, waaraan hij fluogeel toevoegt. Personages en figuren worden met enkele rake lijnen tot de essentie beperkt.  

Terwijl Benjamin als modelkind wordt geportretteerd, belichten auteur en illustrator een geheel andere zijde van de ouder-kindrelatie. Het echtpaar zit weliswaar vol goede bedoelingen, maar blijkt te excelleren in verstrooidheid en nonchalance. Ze laten Benjamin uren wachten op school, vergeten de koelkast aan te vullen en vallen tijdens het voorlezen in slaap. Beleefd als hij is, weet Benjamin elke heikele situatie van de positieve zijde te bekijken. Tot een vervelend voorval een einde maakt aan zijn geduld. Daarop hadden z’n pleegouders niet gerekend, en dus wordt Benjamin terug naar de supermarkt gebracht. Escoffier blijft de ouder-kindrelatie betekenisvol omkeren, tot de laatste bladzijden toe. Dat lijkt een wat abrupt einde, maar opnieuw nemen de schutbladen de narratieve functie over en verlenen ze een speelse twist aan het verhaal.

De Franse auteur Michaël Escoffier heeft al flink wat jeugdboeken op zijn naam staan, al is hij in ons taalgebied nog niet echt bekend. Dat is jammer, gezien de originele, humoristische uitwerking van ‘Een perfect kind?’. Auteur en illustrator bieden een verfrissende blik op de relatie tussen (pleeg)ouders en hun kinderen, vanuit een omgekeerd perspectief. Humor ontstaat haast vanzelf aangezien het duo allerhande eigenschappen aan het kind lieert, die je eerder bij volwassenen verwacht, en vice versa. Een grappig (jeugd)boek, voor kinderen vanaf een jaar of vijf én hun ouders.

Vanaf 5 jaar.

Details Fictie
Een perfect kind?
Auteur: Michaël Escoffier
Illustrator: Matthieu Maudet
Vertaler: Edward van de Vendel
Uitgeverij: De Fontein
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
36