Mia Doornaert, 'Tegendraads'

Voer voor discussies

Van immigratie over integratie naar islam of de waarden van de verlichting, enzovoort. Er is geen thema of onderwerp of Mia Doornaert (1945) heeft er een uitgesproken mening over. Ook al wordt ze soms fel bekritiseerd, haar columns zijn altijd met rationele argumenten onderbouwd. Ook in 'Tegendraads', een nieuwe verzameling van eerder verschenen stukken, gaat ze geen taboe uit de weg.

In een 'Woord vooraf' legt Doornaert onmiddellijk haar vinger op de wonde. Een door het Covid-19 virus veroorzaakt beangstigend dilemma: volksgezondheid versus economische activiteit. Of links contra rechts, de rode draad in heel wat in een heldere taal geschreven opiniestukken over de Europese houding ten aanzien van de islam, de verloedering van het onderwijs waar kennisoverdracht niet langer meer de belangrijkste norm is, de wildgroei van zelfverklaarde minderheden die een bedreiging vormen voor onze democratieën, een toestroom van immigranten uit vrouwonvriendelijke landen, belangrijke waarden van de verlichting die opgeofferd worden om toch maar geen minderheden voor het hoofd te stoten, enzovoort. Wat en hoe ze erover schrijft, het zet de lezer tot reflectie aan. Wie zich bijvoorbeeld afvraagt waar de Europese identiteit uiteindelijk voor staat en het oude continent nog een florissante toekomst heeft kan moeilijk om de visie van Doornaert heen. Meer dan eens stelt ze de zaken op scherp om te poneren dat er in Europa geen draagvlak is voor immigratie zonder integratie.

'Men kan de Europeanen niet voorhouden dat ze een morele plicht hebben jegens vluchtelingen en ze anderzijds daarvoor belonen door te zeggen dat ze moeten aanvaarden dat hun continent niet meer van hen is, dat zij zich moeten aanpassen aan de inwijking en niet omgekeerd.'

Een van de hoofdstukken waarin ze op haar best de pen voert is 'Hoe herstellen we een samenleving.' Een pleidooi voor duidelijkheid en alles in de juiste context plaatsen: respect voor wet en orde als 'rechts' afdoen, burgerzin verwarren met fascisme, politici die de taal van crisismanagers spreken, kinderen die niet langer meer tot burgerzin worden opgevoed of ten slotte Brigitte Macron wier uitstraling zoveel meer is dan haar gamine look.

Mia Doornaert ventileert er haar mening over, aarzelt niet om tegen de haren in te strijken, maar vervalt niet in clichés of platitudes. Ze gaat - door sommigen als uitgesproken rechts en conservatief weggezet - het debat nooit uit de weg. Integendeel, ze wakkert het zelfs aan door in een bijdrage over de Islamitische Staat (IS) en salafisme in Herman Brusselmans een bondgenoot te zien en hem uitvoerig te citeren.

'IS is een extremistische groepering, die uit is op verovering, die de westerse cultuur, met onze korte rokjes en onze David Bowies, naar de kloten wil helpen. Dan eis ik, als linkse denker, het recht op om op te komen voor mijn cultuur.'

Ook al is niet iedereen het per definitie eens met bepaalde van haar standpunten, Doornaert vertolkt met kennis van zaken wat prominente denkers en politici niet eens hardop durven te zeggen. Haar stem moet dan ook in het maatschappelijk debat gehoord worden.

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: Polis
Jaar:
2020
Aantal pagina's:
268