Max de Radiguès & Wauter Mannaert, ‘Weegee, serial photographer’

Voer voor de eindejaarslijstjes

Onlangs mochten we het verstripte leven van Robert Capa, een van de bekendste oorlogsfotografen ooit, bespreken. Auteur Florent Silloray maakte er een historisch meer dan verantwoord geschiedenislesje van, met in quasi-chronologische volgorde de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van het hoofdpersonage. Maar hoewel je als lezer zo een perfect idee kreeg van de levensloop van Capa, leek het of je naar de avonturen van een bordkartonnen poppetje aan het kijken was.

Nee, doe ons dan maar de aanpak die scenarist Max de Radiguès en tekenaar Wauter Mannaert kozen. Zij begroeven zich in documentatie over het leven van en de wereld rond Arthur Fellig. Die kreeg zijn bijnaam Weegee, fonetisch Engels voor het Ouija-voorspellingsbord, omdat hij in het New York van de jaren dertig zo snel bij de nog warme lijken stond dat het leek alsof hij met de doden zelf kon communiceren. Hij aarzelt bovendien niet om foto’s in scène te zetten om zo aan de steeds groeiende vraag van de populaire kranten naar sensationeel beeldmateriaal te beantwoorden. Later maakt hij zijn droom waar en werkt hij in Hollywood. Zijn iconische foto’s heeft hij dan al lang genomen.

Geen romances met internationale filmsterren, geen heroïsche oorlogsverslaggeving, geen kantelpunten in de wereldgeschiedenis die op de gevoelige plaat vastgelegd worden. En toch maakt Weegee’s verhaal meer indruk dan dat van Capa. Uiteraard ligt dat niet aan de hoofdpersonages, maar wel aan de auteurs. De Radiguès en Mannaert serveren namelijk korte anekdotes: Weegee die een lijk verlegt voor zijn foto, Weegee eenzaam aan de bar, Weegee discussiërend aan de afwas.

Het duo slaagt er zo prachtig in om de contrasten in Weegee’s leven in beelden te vatten: de eeuwige twijfel tussen zijn viool en zijn fototoestel, de straten en wijken van New York waar hij van houdt maar die hij tegelijk wil ontvluchten, zijn foto’s die in de populaire pers verschijnen maar eigenlijk bij de beau monde aan de muur zouden moeten hangen. Het maakt van de fotograaf een personage van vlees en bloed waarin je je kan inleven, zodat zijn enigszins tragische lot er des te harder inhakt.

De Radiguès werd voor zijn eigen stripwerk dit jaar nog genomineerd voor een prestigieuze Eisner Award, net als Olivier Schrauwen. ‘Weegee’ is zijn Nederlandstalige debuut, zij het dan als scenarist. Hij zorgt voor een onderhoudend, soms zelfs amusant, maar even goed meedogenloos verhaal. Wauter Mannaert bevestigt met deze strip al het goede dat ‘Ondergronds’ en meer nog ‘El mesías’ deden vermoeden. Dankzij zijn karikaturale zwart-wittekeningen lijk je samen met Weegee door de iconische Lower East Side van het New York van tachtig jaar geleden te lopen.

Voer voor de eindejaarslijstjes, hoorden we van menig collega, en dat kunnen we hier alleen maar herhalen.

Details Strips
Scenarist: Max de Radiguès
Tekenaar: Wauter Mannaert
Uitgeverij: Ballon Media, Blloan
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
128