Mark Bellido & Wauter Mannaert, 'El Mesías'

Ensor en de revolutie

De cover van 'El Mesías' is ambitieus. Overduidelijk is deze gebaseerd op 'De intocht van Christus te Brussel': één van de bekendste schilderijen van James Ensor. In haar tijd een snoeiharde kritiek op de maatschappelijke orde. Bekende Belgische machthebbers werden afgebeeld als gemaskerde clowns. Idioten. Farizeeërs waarvoor geen plaats is in de tempel.

Hiernaar verwijzen op de cover van je strip, getuigt van lef. Het schept verwachtingen. Is de strip de vergelijking waard? Kunnen de makers – Mark Bellido en Wauter Mannaert – het hoofd bieden aan dat schilderkunstig geweld?

Wel, ze komen er mee weg. Overtuigend zelfs. Net als het schilderij heeft de strip een sociale, politieke en bij momenten zelfs semi-religieuze boodschap, verpakt in iets waar het bijzonder aangenaam naar kijken is.

Hoofdpersonage in 'El Mesías' is Jesús Hernandez – ooit de rijkste man van Spanje. Door de economische crisis verliest hij alles. Letterlijk. Ooit dineerde hij met royalty, nu heeft hij amper geld voor een treinticket. Om te overleven trekt hij naar het stadje Marinaleda: een legende. Een mythe. Een gemeenschap die geleid wordt door Gordillo, de enige echte communist in Spanje. Een charismatische leider die het leven in zijn stadje zo goed als gratis gemaakt heeft. Die gelooft in de revolutie, het volk, in een radicaal, zalig en compromisloos leven.

In Marinaleda vindt Hernandez onderdak. En meer. Hij wordt meegesleurd in het sociaal communisme – in de rode revolutie. De voormalige überkapitalist vecht tegen zijn oude zelf.

De scenarist Mark Bellido – zelf van Spaanse origine – weet waar hij over schrijft. Het stadje uit de strip bestaat echt. Bellido ging er naar toe en beschreef wat hij zag. Meer nog, gedurende een half jaar was hij – als overtuigd indignado – actief in een gelijkaardige communistische gemeenschap, een beetje verder in Spanje.

Je merkt Bellido's betrokkenheid. Het relaas van Jesús Hernandez en het dorp is intens en doorleefd. De revolutie is meeslepend en genuanceerd. Dit is geen rood manifest. Bellido belicht beide kanten – de kapitalistische zwijenstal én het gevaar van de revolutie – zonder ooit de mensen uit het oog te verliezen. Revolutie komt nu eenmaal voort uit wanhoop. Uit de emoties van de mens. Zij staan dan ook centraal. De beste scènes zijn de gevoeligste scènes. Die waarin de personages lief zijn voor elkaar – ondanks de wanhoop, de armoede en de twijfel.

De tekeningen dan, van Wauter Mannaert. Daar is niets mis mee. Die zijn mooi. Zwart en wit, half gestileerd. Vrolijk. Mannaert tekent niet als Ensor. Zijn personages zijn geen karikaturen, maar levensechte mensen. De strip ziet er niet revolutionair uit. Er is geen overdadig experiment. Wel realisme – zacht realisme, als Judith Vanistendael – waarin de mensen de aandacht krijgen die ze verdienen. Zoals het verhaal dus.

De strip is haar cover meer dan waard. 'El Mesías' leeft in de geest van Ensor, maar gaat verder. Visuele exuberantie wordt ingeruild voor subtiliteit. De maskers vallen af. De mensen komen boven.

Een kleine tour de force.

Details Strips
Tekenaar: Wauter Mannaert
scenarist: Mark Bellido
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
288