Lisa Halliday, 'Asymmetrie'

Verwarrend verweven

2003, ergens op een bankje in New York probeert de jonge redactrice Alice een boek te lezen wanneer een man naast haar komt zitten en vraagt wat ze leest. Die man is Ezra Blazer: een veel oudere en beroemde schrijver en zijn vraag leidt tot een ongewone romance waarin beide partners op een bepaalde manier (tijdelijk) hun plaats vinden.

Vijf jaar later, in 2008 wordt Amar Jafaari, een Irakees-Amerikaanse econoom, tegengehouden tijdens een routinecontrole op Heathrow Airport. Zijn verhaal speelt zich een weekend lang daar af, terwijl hij de controlediensten tevergeefs probeert te overtuigen van zijn onschuld. Het derde deel van het boek is een radio-interview met Ezra Blazer, nog eens drie jaar later.

Het moge duidelijk zijn dat ‘Asymmetrie’ zijn titel alle eer aandoet. De inhoud van de verhalen lijkt niet verder van elkaar te kunnen liggen en met het derde deel erbij wordt elke mogelijke zweem van symmetrie vakkundig de kop ingedrukt. Halliday schreef een weerbarstig boek dat de lezer langzaam meevoert in totaal verschillende werelden waarbinnen de personages bovendien ook weinig met mekaar gemeen lijken te hebben. Het is bijvoorbeeld zoeken naar de lichtvoetigheid van het eerste deel in wat volgt. Toch lijken de verhalen op de een of andere manier met mekaar vervlochten, wat de oplettende lezer zal kunnen beamen.

Ook vormelijk maakt Halliday graag een onderscheid. Terwijl het ene verhaal vanuit een persoonlijk perspectief verteld wordt, valt de verteller in het verhaal van Amar samen met het hoofdpersonage en wordt de lezer dus geconfronteerd met een ik-perspectief. Het derde deel, tot slot, wijkt het meeste af van een traditionele vertelstijl. Via vraag en antwoord biedt de auteur een beperkte inkijk in het leven van Ezra Blazer na Alice (of met?). Het zorgt ervoor dat dit boek nauwelijks verveelt, al durft de sleur en troosteloosheid van het lange wachten in het tweede deel af en toe lichtjes over te slaan op de lezer.

Wat ‘Asymmetrie’ echter het meest tot een verfrissend fijn boek maakt, is Hallidays schrijfstijl. De zorgvuldigheid en vakkundigheid waarmee ze elke zin neerpent, zijn een genot om te lezen. Al heeft de vertaalster in dezen natuurlijk ook mooi werk geleverd. Met soepele, behendige taal weet ze het verhaal subtiel vast te haken aan de lezer of omgekeerd.

Dat betekent echter niet dat dit boek makkelijk wegleest. Het vraagt inspanning, zowel op inhoudelijk als vormelijk vlak, maar beloont die ook. Een reden te meer dus om de mooi verpakte verhalen de nodige aandacht, tijd en ruimte te schenken. Wie weet wat de spiegel op de cover verbergt?

Details Fictie
Auteur: Lisa Halliday
Vertaler: Lisette Graswinckel
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
336