Krijn Peter Hesselink, 'Moederziel'

Subliem in al zijn eenvoud

Geldt voor dichters en schrijvers eigenlijk hetzelfde als voor acteurs en zangers? Dat het eigenlijk een soort no-go is om het ene stiel in te wisselen of zelfs maar te combineren met het andere, velen dat toch doen en er maar enkelen van zijn die het wél goed afgaat? En die vervolgens met een mengeling van hoon en jaloezie door hun minder fortuinlijke semi-collega's van de rode loper gewuifd worden? Of zijn die gewoon lief voor elkaar, die literaire mannen en vrouwen? Hoe dan ook; de Utrechtse Krijn Peter Hesselink neemt ongegeneerd proza en poëzie voor zijn rekening. Met 'Moederziel' debuteert hij als romanschrijver.

Plaats van akte: een Drents dorp. Tijd van akte: vakantie. De lezer wordt in het verhaal geworpen als Jonathan met ontbloot bovenlijf en voeten in alle vroegte voor de deur van de apotheek staat te wachten en het dorp langzaam tot leven ziet komen. Wat hij daar staat te doen, is na enkele zinnen duidelijk: de morning-afterpil halen. Het waarom en hoe ervan, laat echter nog even op zich wachten. Niet in het minst omdat Jonathan een onverwacht persoon tegenkomt: zijn moeder, die hem als kind zonder opgaaf van reden achterliet. Ook die reden wordt in het verhaal langzaamaan ontrolt. Jonathan neemt zijn moeder mee naar het café, en vervolgens naar de rest van zijn familie, meer specifiek zijn vriendin en zijn vader, in de kinderlijke hoop dat alles nog goed komt.

Hesselink heeft een onopgesmukte manier van schrijven. Zonder enige poeha weet hij op een sterke manier de spanning het boek op te bouwen. Niet als een thriller, maar wel zoals volwassenen met angst en spanning hun kwelgeesten van weleer tegemoet kunnen treden. Natuurlijk besef je wel dat het klasgenootje van vroeger dat aan je haren trok of je afperste om illegaal sigaretten te kunnen kopen, tegenwoordig ook gewoon een fatsoenlijk burger is, maar die spanning van weleer is niet verdwenen. Die scheidslijn tussen vroeger en nu is ook iets waar Hesselink mee speelt. Op meesterlijke wijze verweeft hij vroeger met nu, doet hij de broosheid en het manipulatieve van het geheugen inzien, geeft hij de lezer én zijn protagonist hoop en verwondering mee, en weet te eindigen in een apotheose zoals klein leed dat bij de gewone mens altijd teweegbrengt.

‘Moederziel’ is een ongekunstelde roman die, zonder denigrerend te willen zijn, heel gewoon is. Het brengt verdriet, wanhoop en een drang naar sprookjes van ieder mens voor het voetlicht. Hesselinks hoofdpersoon heeft het trauma, het verdwijnen van zijn moeder, uit zijn kindertijd nog lang niet verwerkt, ook al is hij al lang en breed verder gegaan met zijn leven. De schrijver weet ook op bijzondere manier de kinderziel te omschrijven: Jonathans opbloeiende vriendschap met buurmeisje Fleur is zo natuurlijk beschreven, dat het bijna niet anders dan autobiografisch kan zijn. Zo spelen ze regelmatig bij de bejaardenflats in de buurt, maar zetten zichzelf op ‘mute’ omdat de oudjes anders tegen hen staan te schreeuwen op het balkon. Met een vingerknip is Fleur omgetoverd in Mariëlle, het vriendinnetje in het nu. Met een vingerknip ook loopt alles in het honderd, en met nog een vingerknip (en een op tijd verschijnende taxi) is alles weer grotendeels bij het oude. Ogenschijnlijk dan toch.

‘Moederziel’ is niet alleen een voortreffelijk gevonden titel, want niet alleen is de echte hoofdpersoon een moederziel, de verteller is tevens moederziel alleen. Hesselink mag zich dus zonder problemen zowel schrijver als dichter, zanger als acteur wanen. Hoewel over die laatste kwaliteiten vooralsnog niets bekend is.

Details Fictie
Auteur: Krijn Peter Hesselink
Uitgeverij: Podium
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
153