Kees van Kooten, 'Sterk verdund'

Humorologie als volwassen genre

Waar is die heerlijke tijd van het 'Simplisties Verbond'? Spraakmakende televisie op zondagavond. Een bonte verzameling typetjes, meesterlijk tot leven gebracht door het duo Kees van Kooten en Wim de Bie. De taalkunstenaar tegenover de maatschappijcriticus. Beiden meesterlijk in hun rol. Dat van Kooten (1941) later iets met taal zou doen was, gezien zijn geflirt met al dan niet correct gebruik van het Nederlands in het 'Simplisties Verbond' allerminst een verrassing. Na enkele fel gesmaakte columns heeft hij na verloop van tijd dan ook definitief de literatuur omarmd. 

Wie op zijn literaire arbeid terugkijkt, ontkomt niet aan de inmiddels vrij hoge stapel boeken die hij de voorbije jaren bij elkaar heeft geschreven. Titels als 'Koot droomt zich af', 'Hilaria', 'Alle modernismen' en 'Koot graaft zich autobio' prikkelen nog altijd de verbeelding. Proza met een autobiografische inslag, vakkundig aangelengd met afwisselend een gezonde dosis melancholie en mededogen: het heeft ertoe geleid dat van Kooten met de jaren zijn vaste plaats in de Nederlandse literatuur heeft veroverd.

Hoe het allemaal begon lees je in 'Schrijver worden' waarin hij herinneringen ophaalt aan een bezoek met zijn vader aan de jaarlijkse Boekenmarkt in de Haagse Bijenkorf. Hij staat er op een gegeven moment oog in oog met Simon Carmiggelt.

'"Nou meneer Carmiggelt,"glunderde mijn vader, "Kees had een acht voor Nederlands op zijn rapport." "Acht min pap," lispelde ik en er kwam een beetje overgeef mee. "Dus misschien," zei mijn vader," gaat Kees later wel door in de Letteren."'

En ja hoor, ze duikt weer op: de aantrekkelijke Joanna Lumley, de actrice uit 'Absolutely Fabulous'. Van Kooten zag haar toevallig op de luchthaven van Toulouse waar hij stiekem foto's van haar nam. Een gebeurtenis die hij in geuren en kleuren vertelde aan Suzanne Holtzer, redactrice van De Bezige Bij. Die was zo in de ban van zijn verhaal dat ze een afspraak met de actrice in Brussel wist te regelen. De dag van de ontmoeting is hij zo nerveus dat hij enkele capsules Xenofempax slikt.

'Ik schat dat zij alles bij elkaar wel dertig keer Kees tegen me gezegd heeft en om kwart voor vijf vroeg ze of ze mij mocht kussen. En toen moest ik een opdracht voor haar  in mijn boek zetten, maar ik weet me niet meer te herinneren wat ik heb geschreven.'

Even humoristisch en origineel komt hij uit de hoek als hij ogenschijnlijk banale onderwerpen aansnijdt als een tramrit met kleinkind Roman, zijn gevecht met plakband, mondhygiëne, enzovoort.

'Sterk verdund' is veel meer dan een selectie teksten, geplukt uit vroeger werk. Het toont hoe kleurrijk en sterk variërend het palet van Kees van Kooten is. Nu hij gedundrukt door het leven gaat, behoort hij tot de klassiekers van de Nederlandse letteren.

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: G.A. van Oorschot, Amsterdam
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
285