Montmartre, Parijs. Iedereen die ooit in de stad kwam, weet hoe het er daar nu uitziet: een veel te klein plein, tot op de rand volgestouwd met vlot in het oog liggende schilderijen, winkeltjes waar eenvoudige posters voor veel te veel geld als oude kunstwerken verkocht worden en een overdaad aan beroepstekenaars. Vakmensen die kunnen tekenen, maar voor de kunstwereld zoveel betekenen als de McDonald's voor de vleesindustrie: Montmartre als centrum van de tourist-artistique.
Ooit was het anders. In 1900 bijvoorbeeld, het jaar dat in Parijs de zoveelste wereldtentoonstelling plaatsvond, toen grote paviljoenen ter ere van het elektrische licht de donkere hemel oplichtten. Dit was ook het jaar dat Pablo Picasso zijn Spanje verliet om het geluk te beproeven in de capitale van de bohemiens. Samen met zijn Catalaanse vriend Carles Casagemas, nam Picasso zijn intrek in één van de vele kleine ateliers van de stad om te schilderen, om aan de wereld te tonen wat hij kon.
Het is niet het begin van zijn carrière, maar wel een belangrijke stap. Picasso zou samen met een handvol medekunstenaars bepalend zijn voor het artistieke imago waar Parijs nog altijd trots op is. Deze strip vertelt hoe het indertijd allemaal verliep. Wie was Picasso? Wat schilderde hij? Wie ontmoette hij, wat deed hij met die mensen, welke galerieën en welke kopers waren van belang? Ook niet onbelangrijk: hoe zat het met de vrouwen, meer bepaald, wie was Fernande? Zij is het, Fernande dus, die dit verhaal vertelt. Haar herinneringen aan deze legendarisch tijd vormen de ruggengraat van dit verhaal. Hoe ontmoette ze Picasso en hoe kwam ze in de wereld van kunst, vrijheid en zonde terecht?
Picassos geschiedenis is niet nieuw. Al vaak werd het verteld, de ene versie al beter dan de andere. Toch is deze strip geen verhaal te veel. Dat het verhaal verteld wordt vanuit het standpunt van Fernande is goed. Het maakt het allemaal boeiender en origineler. Niet alles is geconcentreerd op Picassos navel, maar ook andere, minder bekende kanten van Parijs worden getoond. Armoede, opkomende vrouwenemancipatie, hypocrisie, zulke dingen. Niet dat 'Pablo' daarmee een historisch accuraat beeld schetst van hoe het er toen aan toe ging. Eén en ander blijft nog altijd onderbelicht (de vrouwen zijn stuk per stuk sterke personen, wat leuk is, doch minder realistisch als had gekund), maar het is een zeurpiet die daarover struikelt. Dit is immers een romantische geschiedschrijving. Het leven van de bohemiens waarin inspiratie gecombineerd gaat met absint en vrije liefde, waarin waanzin grenst aan genie, dat is waar het hier in de eerste plaats over gaat. Dat is waar de strip triomfeert. Niet alleen door het verhaal, dat een mooie balans vindt tussen legende en realiteit, maar ook in de tekeningen. Deze zijn niet spectaculair vernieuwend, maar perfect in wat ze zijn: vlot, mooi, ontzettend goed ingekleurd (de nachtscènes vol elektriciteit!) en heel verslavend.
Picasso en Parijs vormen samen een fascinerend verhaal. Doe jezelf daarom een plezier en boek een citytrip naar de legendarische stad. Gooi je stadsgids vervolgens uit het raam van de Thalys en lees deze strip. We verzekeren je: Parijs zal er nooit zo opwindend uitgezien hebben.
Reageer