José Luis Munuera, ‘Zwendel 1: De dochter van Z’

Karikatuur van een slechterik

In een van hun eerste albums, ‘De terugkeer van Z’, hadden Tome en Janry al Zwendel Junior opgevoerd. Zelfs in 2062 wou het nageslacht van de briljante geleerde nog steeds de wereld naar zijn hand zetten. En toen José Luis Munuera nog Robbedoes en Kwabbernoot tekende, gebruikten hij en scenarist Jean-David Morvan Zwendel om de reeks na het vijftigste album te resetten.

Dat dat nog altijd niet helemaal gelukt is, blijkt wel uit het onverwachte succes van de talloze buitenreeksalbums. Jeugdzondes, interpretaties door andere auteurs, een Vlaamse special, een geïllustreerd verhaal, dossieruitgaves… Het lijkt wel of er elke maand een nieuwe dan wel gerecycleerde Robbedoes verschijnt. José Luis Munuera kreeg zelfs de kans een eigen spin-offreeks te lanceren, met Zwendel in de hoofdrol.

Zwendel studeerde samen met de graaf van Rommelgem. Zijn uitvindingen dienen evenwel niet om de wereld te verbeteren maar eerder naar zijn hand te zetten. Dankzij zijn hypnotiserende zwendelstraal kan hij legergeheimen stelen en die doorverkopen aan de hoogst biedende. Maar eigenlijk heeft hij het veel drukker met het in de gaten houden van zijn lieve, kleine Zandra.

Met grotesk machtsvertoon zet hij de filmdate van zijn zestienjarige dochter op zijn plaats. “Ik ben de dochter van een karikatuur van een slechterik uit een Bondfilm”, verzucht Zandra en als om die stelling kracht bij te zetten, verwoest Zwendel per ongeluk de halve stad. Zwendel beseft dat het tijd is voor DE conversatie maar voor het zover komt, arriveert zijn belangrijkste klant. Die blijkt geïnteresseerd in een wel heel bijzonder prototype…

Dat wij fan zijn van Munuera de tekenaar, is al lang geen geheim meer. Zijn Disney-ensceneringen met Franquin-personages met manga-invloeden blijven een lust voor het oog. Met de Campbells kwam de voorbije jaren het bewijs dat ook Munuera de scenarist zijn mannetje kan staan. De balans tussen Zwendel het genie en Zwendel de flateraar is goed, Zandra is een personage dat deze nieuwe reeks mee kan dragen, de technische snufjes contrasteren heerlijk met de klassieke humor. Toch is Zwendel iets te veel een karikatuur, zijn de plotwendingen iets te ongeloofwaardig, en is de verhaallijn iets te herkenbaar. Afwachten dus of de verwachtingen voor deze nieuwe reeks met de volgende albums ingelost kunnen worden.

P.S.: In de eerste Robbedoes van Morvan en Munuera, ‘Parijs onder de Seine’, prijkt Zwendel op jeugdfoto’s naast de graaf van Rommelgem. De jonge Zwendel doet verdacht veel denken aan vrijbuiter Campbell. Hoe zit het eigenlijk met dat afsluitende vijfde deel, José?