Jef Geeraerts, 'Cro-Magnon'

Geeraerts laat weer koppen rollen

Nog één keer voert Geeraerts hen op. Een laatste keer, naar eigen zeggen. Eric Vincke en Freddy Verstuyft, het magische politieduo waarnaast hun talloze surrogaten verbleken als Philip Dewinter naast zijn burgemeester. Voor de fans die toch nog stiekem hopen op een vervolg, zet Geeraerts de deur op een kier. “Cro-Magnon” loopt voor geen van zijn politiehelden desastreus af.

Anders dan in zijn vorige misdaadromans spelen Vincke & Verstuyft in dit boek geen grote rol van betekenis. Wel in het verhaal, uiteraard, maar niet in het onderzoek naar de mysterieuze onthoofding van een voormalig specialist inzake onderzoek naar borstkanker. De professor wordt vermoord aangetroffen in Gordes, de Provence, toevallig de streek waar oud-commissaris Vincke sinds zijn pensioen (zie “De PG”) met vrouw en hond verblijft. Verstuyft heeft het ondertussen tot commissaris geschopt en is - toeval bestaat niet - op het moment de gloire op vakantie bij zijn vriend. Vincke is bovendien dikke vriendjes met Louis Blanc, de commissaris van het arrondissement, die geregeld een beroep doet op de ervaring van zijn Antwerpse collega op rust. Helemaal wettelijk is dat niet, maar Frankrijk heeft de voorbije jaren dan ook nooit te maken gehad met een nieuwe politieke cultuur of met hervormingen van politie of justitie. Dat is spek voor de bek van Geeraerts en een Jef verliest zijn streken niet. Hij toont zich als vanouds een genadeloos criticus van alles wat naar corruptie ruikt. In “Cro-Magnon” moeten de Franse politiek en “Le roi du soleil” Chirac er in de eerste plaats aan geloven. Het boek is bovendien geschreven in de eerste helft van 2006, waardoor Geeraerts dankbaar de mogelijkheid benut om kort op de bal te spelen. Waar de CCC en de rijkswacht het in zijn detectives van de jaren ’80 moesten ontgelden, wordt nu het internationale terrorisme en de aanpak ervan op de helling gezet. Dat de auteur daarbij zijn mening ventileert via zijn personages is niet eens storend. Ook de talrijke (vaak anatomische) details, van het onderzoek naar borstkanker tot de efficiëntste manier om iemand een kopje kleiner te maken, getuigen wederom van een nauwgezette research.

En hoe zit het met de filmische erfenis van “De zaak alzheimer”? “De film” van “het boek” slaat doorgaans de verbeeldingskracht van boekenlezers aan diggelen. Geeraerts lijmt de brokken zonder moeite en gunt zijn lezer het recht op fantasie. Dat en het welgekende drafje waarmee je vlotjes op de laatste pagina belandt, maken van “Cro-Magnon” een zoveelste meesterwerk op rij. Een goeie detectiveroman valt als een puzzel in elkaar, en puzzelen kan Geeraerts als geen ander.

Details Fictie
Auteur: Jef Geeraerts
Uitgever: Prometheus
Jaar:
2006
Aantal pagina's:
239