Janna Levin, 'Zwarte gaten blues'

Eerbetoon aan een dwaas ideaal

'Een restant van het rumoer van de botsing tussen zwarte gaten is naar ons op weg sinds de vroege meercellige organismen versteenden op de supercontinenten van een nog dynamische aarde. Toen het geluid zich voortplantte door onze plaatselijke supercluster van sterrenstelsels, zwierven er dinosaurussen over de planeet ... Toen ik dit boek begon te schrijven, bereikte het geluid Alpha Centauri...'

Levin schreef over de queeste om dit geluid op te vangen en meer specifiek over de langdurige ontwikkeling van LIGO. De ruimte is de gitaar, de hierboven beschreven ruimtetijd staat gelijk aan de snaren en het experimentele apparaat (LIGO) is de klankkast van die gigantische gitaar. De vraag luidt: wat is ruis en wat is het echte signaal? Wie verwacht om de oren geslagen te worden met schier onverstaanbare terminologiëen en onvolgbare abstracte redeneringen kunnen we geruststellen. Dit is leesbaar voor iedereen die enigszins geïnteresseerd is in wat zich letterlijk boven zijn/haar hoofd afspeelt.

Er wordt voldoende beknopte en heldere informatie verschaft over bijvoorbeeld pulsars en quasars, zodat de lezer zich niet verloren voelt wanneer het verhaal iets technischer wordt. In eerste instantie is dit werk een poging om de drijfveren te achterhalen van de founding fathers achter LIGO: Kip Thorne, Ron Drever en Rainer 'Rai' Weiss. Kip zag een kans om het universum te bezien door middel van de muziek van de zwaartekracht. Ron creëerde Mozartgewijs met een paar accu's en bekabeling in de Schotse achtertuin van zijn ouders een opstelling waarmee hij de principes van Ernst Mach aan de realiteit toetste. Rai daarentegen begon als jongere met het bouwen van hifi-sets van de eerste generatie. Verschillende persoonlijkheden dus, maar ze beseften dat de botsing van hun ideëen interessanter was dan de onderliggende vetes die zich gelijktijdig manifesteerden.

De koortsachtige intensiteit waarin dit soort onderzoekswerk gedijt, maakt de auteur bijna voelbaar, doordat ze de onderzoekers voorstelt als een mierenkolonie die voortdurend - en niet per se snel - in beweging is. We vonden het ontroerend hoe Levin inzoomt op de kleine gemeenschap die het legendarische en aftandse 'building 20' op het MIT huisvestte, goed voor negen Nobelprijswinnaars. Onverwachte kruisbestuivingen vinden nu eenmaal sneller plaats in een spreekwoordelijk tuinhok dan in een strak georganiseerd instituut.

'Eerst zal de zon sterven. Dan zal de Melkweg in botsing komen met Andromeda. De kans dat onze soort er nog zal zijn om LIGO te bedienen en de apocalyps waar te nemen, is astronomisch klein.'

Een hoopgevende gedachte in een boek dat complexe wetenschap toegankelijk maakt. Verdraaid spijtig dat dit alles niet meer pagina's in beslag mocht nemen.

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
238