Isabelle Rossaert, 'Dat is wat ik bemin'

Wat is er gebeurd op die berg?

"Misschien is het altijd wel zo met echte kunstwerken, dat hun ontstaan onafwendbaar was", schrijft Isabelle Rossaert in 'Dat is wat ik bemin'. Tijdens het lezen had ik vaak het gevoel dat met die zin mijn hele recensie al was geschreven.

Een mysterieus voorval op een bergflank in de Provence, meer heeft Rossaert niet nodig om haar lezers bij de keel te grijpen en vooral ook: vast te houden. Alles heeft te maken met Max, een jongen uit het dorp, en een groot everzwijn, sinds enige tijd gesignaleerd op die berg. De mannen uit het dorp spreken af voor de jacht, al lijkt de ware inzet daarvan niet zozeer het zwijn, maar wel de hand van Valérie, het mooiste meisje uit het dorp. Maar het gaat mis, Max wordt tijdens die jacht dood teruggevonden en het everzwijn verdwijnt. Valérie, de laatste die Max heeft gesproken, kan het voorval niet plaatsen en vlucht naar Parijs om er kunstgeschiedenis te gaan studeren. Intussen gaat het mysterie verder: een jaar later staan er twee gedenkstenen op de berg, een voor Max, en een tweede voor het everzwijn. 

Wat is er toen gebeurd op die berg? Dat kom je tijdens het lezen beetje bij beetje te weten. Het eerste deel leest als het dagboek van Valérie, die haar weg probeert te vinden in de stad en intussen blijft mijmeren over wat ze met Max had kunnen opbouwen. Gaat het te ver om een debutant te vergelijken met Nobelprijswinnaar Patrick Modiano? Feit is dat de manier waarop Parijs wordt beschreven, de prachtige sfeerschepping en de altijd aanwezige ondertoon van melancholie indrukwekkend mooi zijn, en vaak aan de grootmeester doen denken.

Het tweede deel bundelt de brieven van journalist Jean-Michel die hoopt met Valérie een toekomst te kunnen opbouwen, maar aanvoelt dat hij daarvoor eerst haar verleden moet begrijpen. Dus gaat hij naar de Provence, om te achterhalen wat er tijdens die jacht precies is gebeurd. Helaas zwakt de euforie hier een beetje af: de brieven van JM zijn veel te literair en daardoor niet echt geloofwaardig. Zo’n brieven schrijft niemand. Bovendien duurt het allemaal nogal lang: JM doet er meerdere brieven over om een uiteindelijk kort verhaal te vertellen. Anderzijds is de schrijfstijl van Rossaert zo mooi, fijn en zuiver, dat ‘lang duren’ in haar geval bijna een voordeel wordt: zo kun je als lezer nog even langer genieten.

Laat het dus absoluut geen kritiek zijn: 'Dat is wat ik bemin' is een indrukwekkend boek, van een schrijfster die geduldig haar tijd heeft genomen om haar pen te verfijnen, en daardoor meteen een debuut van jewelste heeft afgeleverd. "Je moet de feiten zo brengen dat ze weerhaakjes krijgen in de geest van de lezer", zegt Jean-Michel over zijn werk bij de krant. Precies dat doet Isabelle Rossaert met haar boek. Een kunstwerk dat, gezien haar achtergrond (ze is redacteur en docente journalistieke schrijftechnieken), misschien wel onafwendbaar was. En waar we de komende maanden nog veel buzz rond (hopen te) verwachten.

Details Fictie
:
Uitgeverij: Van Halewyck
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
149