Ine Roox, 'Een jaar met Trump'

It's the economy, stupid

'Iedereen die ik hier ken, heeft voor Trump gestemd. Ik ook, al vind ik die kerel knettergek.'

Een uitspraak van een inwoner uit de Appalachen, een afgelegen gebied in de VS waar armoede welig tiert. Een gebied waar journalisten gretig plaatjes schieten van verloederde trailer parks, een gemakkelijke verklaring biedend voor het succes van Trump.

Toen Trump eind 2016 tot president van de VS verkozen werd, kwam in Europa een vloedgolf van verontwaardiging los. Men staarde zich blind op het symptoom, miljoenen Europeanen weigerden in te zien dat Trump een exponent was van een desindustrialisering die sinds de jaren tachtig als een spook door de westerse wereld waart. Ine Roox trok er zes maanden heen, om in contact te treden met de mensen achter de clichés.

Daarbij laat ze zich het best kennen als een mix van Louis Theroux en Frank Westerman. Ze gaat niet voor het grote verhaal, ze gebruikt gebeurtenissen in de marge als thermometer voor de mentale staat van de VS. In de reportage 'Manny en zijn engelen' vertelt ze het verhaal van een groepje geëngageerde mensen die in het grensgebied tussen de Mexico en de VS bidons water plaatsen voor dorstige vluchtelingen. Roox sluit het verhaal af met de zin: 'Toch hebben we vorige maand onze bidons en flessen water hier leeg teruggevonden. Ze waren niet leeggedronken, wel kapotgeschoten.'

Een gering aantal reportages schurken naar ons gevoel te dicht aan bij de actualiteit (bijvoorbeeld de pantomines rond de ontslagen van Comey en Bannon) en hebben meer weg van een breed uitgeschreven krantenartikel. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door haar gevoel om dubbelzinnigheden op te merken. Zo schrijft ze over een grensagent: 'Tijdens de week tracht Nielsen Mexicanen buiten te houden, in het weekend haast hij zich naar Tijuana om te feesten.'

'Een jaar met Trump' voelt aan als een reality check, als berichten uit een land dat continu balanceert tussen een (in hun ogen) roemrijk verleden en een onzekere toekomst. Dat klinkt verdacht universeel.