Hub, ‘Okko 9: de cyclus van de leegte I’

In stijl op pensioen

Hub heeft met ‘Okko’ goud in handen: in prachtig gestileerde prenten vertelt hij over de avonturen van de gelijknamige rondzwervende ronin in het fictieve keizerrijk Pajan. Dat leverde totnogtoe vier uitstekende cycli van telkens twee delen op, al vonden we de vorige episode een van de mindere. Met deel één van de allerlaatste cyclus overtuigt Hub meer dan ooit.

Dat komt vooral doordat de Fransman enkele gedurfde keuzes maakt. Okko mocht al verveld zijn van een soort Aziatische Rode Ridder tot een man van vlees en bloed met donkere kantjes, op pensioengerechtigde leeftijd loopt het pas echt uit de hand. Zo rijgt de ronin op de eerste pagina’s van ‘De cyclus van de leegte I’ al meteen een noedelverkoper aan zijn zwaard. Zonder kwade bedoelingen weliswaar, maar Hub zet zo wel de toon: ook onze held is niet feilloos en maakt fouten. Daar blijft het niet bij, zoals zal blijken uit het verloop van dit laatste tweeluik.

Okko beslist dus om op pensioen te gaan, tot verbijstering van zijn trouwe gezelschap: reus Noburo, de quasi altijd zatte monnik Noshin en zijn pupil Tikko. Het moment om via flashbacks wat meer helderheid te scheppen over het verleden van Okko en hoe hij zijn trouwe trawanten leerde kennen. Dat dit verleden niet van de poes is, konden we al afleiden uit de openingsscene.

Zo blijkt de jonge Okko aanvankelijk een onuitstaanbaar ettertje te zijn. Als zoon van een lokale heerser volgt hij zwaardvechtlessen, maar blijkt daar meer in de hoek te staan dan effectief lessen te volgen. Op een dag helpt hij een medeleerling om zeep, een kantelmoment in Okko’s leven dat uiteindelijk zal leiden tot de ontbolstering van Okko als geduchte krijger.

De voorlaatste aflevering komt nog wat aarzelend op gang - pas aan het einde krijg je flitsende actiescenes voorgeschoteld - maar de manier waarop Hub zijn protagonist genadeloos fileert, is ongezien. De finale belooft ook nog eens de herkomst van Noburo te verklaren, in dit deel voorzichtig geïntroduceerd door de verschijning van dat kenmerkende rode masker.

Hub laat je op het puntje van je stoel achter, wat ons doet hopen dat deel tien niet al te lang op zich laat wachten. Eén ding kunnen we nu al besluiten: ‘Okko’ is één van de strafste reeksen van de afgelopen jaren. Laat maar komen, dat verbluffende einde.

Details Strips
Auteur: Hub
Uitgeverij: Silvester
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
64