Herman Brusselmans, 'De tafel'

Op een Triumph Street Twin naar Amsterdam

'De tafel' is een zoveelste nieuwe titel in een langzamerhand niet meer te meten rij romans van Brusselmans. Alweer trekt de auteur een voor de lezer origineel en verrassend register open. Zoiets moet zelfs de literaire goden met verbazing slaan. 

Herman Brusselmans is gek geworden. Tenminste zo staat het op de achterflap van 'De tafel' te lezen. Een uitgangspunt dat ervoor zorgt dat de auteur al op de eerste bladzijden op scherp staat. Niet eens gehinderd door de theorie van Arthur Schopenhauer, dat van iemands uiterlijk diens persoonlijkheid valt af te leiden, is het meteen raak. Een oud vrouwtje dat hij op straat verwart met een paard - een wenk naar Nietzsche? - wordt zo hevig omhelsd dat ze omvalt. Als het oude besje bovendien nog enkele rake klappen krijgt wordt de schrijver door de politie gearresteerd. Hij belandt in de gevangenis en wordt door twee psychiaters aan een onderzoek onderworpen. Er wordt besloten hem in Bossa Nova, een psychiatrische instelling in de Lembeekse bossen, te laten opnemen. Het laat zich raden dat Brusselmans hier de vrije teugels viert en de meest hilarische scènes serveert.

'Terug in kamer 19, waar ik alleen zat, omdat ik me simpelweg als miljonair een eenpersoonkamer kan permitteren, overdacht ik de toestand in de wereld.' Uiteindelijk lukt het hem, door middel van een onwaarschijnlijke truc, te ontsnappen waarna het hele verhaal als een TGV verder dendert. Na een brutale afrekening met een verpleger uit Bossa Nova zit er voor hem niets anders op dan voor de politie op de vlucht te slaan. Zijn Triumph Street Twin wordt van stal gehaald om met hoge snelheid naar Amsterdam te rijden. Dankzij een tip van LVH, zijn huidige levensgezellin, mag hij zich bij de familie Hoogsmout schuil houden. Een verzameling individuen die zo uit een Flodder-film zijn weggelopen.

'Deksels, LVH, had me er niet van op de hoogte gebracht dat Jort Hoogsmout een travestiet was, ofwel ze wist het niet hoe hij geëvolueerd was. Hij droeg een roze baljurk, hoge hakken, en oorbellen, was danig geschminkt, en op zijn kop had hij een blonde pruik met groene high-lights.'

Ook al is 'De tafel' dolkomisch, toch vallen er af en toe enkele ernstige passages te lezen. Over de relaties bijvoorbeeld tussen LVH, zijn nieuwe vriendin en TDM, zijn ex-vrouw die het aanvankelijk behoorlijk moeilijk heeft met haar echtscheiding maar zich er na een verblijf op Ibiza mee heeft verzoend.

'Ik ging bij haar op bezoek en ze zei dat het weekje op het zonovergoten eiland haar positief had beïnvloed, en dat een mens maar één keer leeft, en dat je maar beter opgeruimd dan pissig aan het leven kunt deelnemen, en dat ze LVH, de verhuizing, en de scheiding niet meer zou veroordelen.'

Ook al zet de auteur een gekkenmasker op om maximaal te chargeren, het verhindert hem niet herinneringen op te roepen aan echte vrienden en kennissen die zich achter initialen als FS, ZDM, PR, enzovoort verschuilen.

'De tafel' is een te gekke roman van een schrijver, die uit zijn onuitputtelijke reservoir fris proza blijft tappen. 'De tafel' mag dan ook op geen enkele (lees)tafel ontbreken. Men zegge het voort!