Frederik Hautain en Hanne Dewachter, 'De walvis'

Wanneer magie alleen niet genoeg is

Zijn veertigste verjaardag uitgebreid vieren is niet wat Egbert Monk voor ogen heeft wanneer hij zich na het werk op de bank installeert met een verse portie erotisch kijkvoer. Het zou hem alleen maar meer confronteren met zijn bestaan als eeuwige vrijgezel, waar hij nooit zelf voor gekozen heeft. Als blijkt dat in de keuken zijn beste vrienden en familie klaarstaan voor een verrassingsfeestje, heeft hij echter weinig keuze. Daar raadt een goede vriendin hem aan om zijn scepsis overboord te gooien en naar een waarzegster te gaan. Vanaf dan lijken de mysterieuze voorvallen zich op te stapelen en zal zijn leven een onvoorziene wending nemen.

Met ‘De walvis’ waagt Frederik Hautain de sprong in het diepe als schrijver van graphic novels. Zijn eersteling is een vlot verhaal dat de lezer meeneemt op een magisch-realistische trip doorheen het universum van een wat eenzelvige man die weigert bij de pakken te blijven neerzitten. Het is fijn een strip tegen te komen waarin thema's als eenzaamheid en liefde niet uit de weg worden gegaan, iets wat soms wel taboe lijkt. Toch bleven wij wat op onze honger zitten als het ging over Egberts diepere gevoelswereld. Hautain legt met zijn verhaal wel erg veel nadruk op hoezeer zijn hoofdpersonage worstelt met het leven als single. Alles wat hij doet, zegt of denkt, lijkt daarrond te draaien, alsof de relatiestatus het enige is wat een mens definieert. Het maakt van Egbert een eerder vlak personage waarmee je als lezer moeilijk voeling krijgt.

Het magisch-realistische aspect van de strip, de walvis die te pas en te onpas opduikt in Egberts leven, is dan weer een leuke vondst en stuurt het verhaal soms een onverwachte richting uit. Helaas lijkt dat magisch realisme voor Hautain af en toe ook een handige struik om zich achter te verschuilen. Regelmatig wordt de lezer geconfronteerd met vragen over Egberts verleden, zijn verhouding met andere personages, zijn gevoelens … Daarop moet hij echter geen antwoord verwachten. Liever stuurt Hautain zijn kat, of walvis in dit geval, in de veronderstelling dat zijn publiek daar vrede mee neemt. Niet dat wij alles van a tot z uitgeklaard willen hebben, integendeel, maar het blijft allemaal wat te oppervlakkig.

Een strip zou echter geen strip zijn zonder beeld en in dit geval is het Hanne Dewachter die de tekeningen voor haar rekening neemt. Dat doet ze speels en ongedwongen, wat het geheel erg toegankelijk maakt. Hier en daar krijgt Dewachter zelfs de ruimte om een blad te vullen met een enkele tekening en dat kunnen wij alleen maar aanmoedigen. Het brengt meteen ook wat rust tussen de andere, goed volgestouwde pagina’s. Toch een kleine algemene opmerking: de keren dat wij een variant op of reproductie van Friedrichs ‘Der Wanderer über dem Nebelmeer’ tegenkwamen, kunnen we ondertussen niet meer op twee handen tellen. We zijn niet helemaal overtuigd dat het ditmaal echt een meerwaarde was, dus mag hij de volgende keer gewoon over zijn nevelmeer blijven uitstaren in de beslotenheid van zijn eigen kader?

Dat gezegd zijnde is ‘De walvis’ absoluut geen slechte strip. Hautain deinst er niet voor terug magische elementen toe te voegen, wat het verhaal doet oplichten tussen de vele andere, en Dewachter laat zich gaan in een leuke en toegankelijke tekenstijl die een groot publiek kan aanspreken. Alleen zou het misschien beter zijn de volgende keer wat meer tijd en ruimte te nemen om het verhaal te vertellen?

Details Strips
Scenarist: Frederik Hautain
Tekenaar: Hanne Dewachter
Uitgeverij: Oogachtend
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
80