Eric Min & Gerrit Valckenaers, 'De klank van de stad: Venetië'

In Venetië is de tijd van bladerdeeg

Een paar jaar terug liet het Canvasprogramma 'Archibelge' ons kennismaken met het fenomeen San Marco Village in Schelle. Aan de buitenkant een anoniem bedrijfspand, aan de binnenkant een postmoderne interpretatie van San Marco.

Een dergelijk verschijnsel zegt veel over de blijvende iconische waarde van Venetië. Tot nu toe kunnen we in België immers nog geen communiefeesten vieren in een kopie van Times Square.

Eric Min & Gerrit Valckenaers schreven met dit boek een cultuurgeschiedenis over de stad die een verbindingslijn vormt tussen het westen en oosten. Het is een werk dat de volledige aandacht van de lezer opeist. De beloning is navenant.

Zo wordt aan de hand van het werk van Claudio Monteverdi duidelijk gemaakt welke rol Venetië speelde in de geboorte van de opera zoals we die nu kennen. Maar in de eerste plaats wordt er gezocht naar de wisselwerking tussen de stad en de personen die ze aandeden. Rousseau kennen we als de man achter het sociaal contract, maar hier leren we hem kennen als een beambte die zich ontfermt over paspoorten. Totdat hij op straat een barcarolle hoort.

We lezen hoe Proust door de straten schuifelt op zoek naar de sfeer van John Ruskins geschriften over Venetië, om er langzaam te vervellen tot de schrijver die we nu (denken te) kennen.

'Ook bij hem gaat het er veeleer om de dingen te benaderen dan ze te onderwerpen: wellicht schuilt er meer verlangen in een wolkje parfum dat je ontroert - of in lippen die elkaar aan de rand raken - dan in mateloos vrijen.'

Er wordt een lans gebroken voor Giambattista Tiepolo, de rococoschilder die wij vroeger louter associeerden met barokke overdaad. Min en Valckenaers trekken parallellen tussen Pieter Brueghels 'Volkstelling in Bethlehem' en Tiepolo's werk in het palazzo Labia.

'De klank van de stad' is het soort boek dat je niet al te vaak aantreft in de boekhandel. Het is erudiet zonder pedant te worden. Maar het is vooral een open uitnodiging om zelf op culturele exploratietocht te trekken. Pasklare adviezen worden hier gelukkig niet verstrekt.

 

 

 

 

Details Non-fictie
Uitgeverij: Polis
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
430