Dennis Gaens, 'Schering en inslag'

'Je reist duizenden kilometers naar het westen, duizenden naar het oosten en overal zijn er dezelfde jongens en meisjes die doen alsof ze mannen en vrouwen zijn.'

Het zijn de woorden van Luuk, die in een e-mail een teken van leven geeft aan zijn achtergelaten vrienden. Vrienden die elkaar verlaten, vormt Dennis Gaens' uitgangspunt voor 'schering en inslag' - een soort novelle vermomd als gedichtenbundel.

Toegegeven, er moest een interview van Gaens met de VPRO aan te pas komen om door te hebben dat 'schering en inslag' meer is dan alleen maar een manier om te zeggen dat iets vaak voorkomt. Voor de andere onwetenden: de schering zijn de opgespannen draden op een weefgetouw, de inslag zijn de draden die haaks tussen de schering worden ingelegd. Want jawel, van draad over schering naar inslag tot stof vormt deze gedichtenbundel een ingenieus weefproces.

In de eerste gedichten laat Gaens de personages nog een voor een als de draden voor zijn verhaal de revue passeren. Naast een gedicht voor Luuk wijdt hij een gedicht aan Dani die danst omdat ze niet anders kan, aan Lotte die kraanwater uit maatbekers drinkt en aan Dave die nooit vertrekt maar desondanks dagelijks in het station komt. Het zijn eigenaardigheden opgemerkt door een scherpzinnige ik-figuur die zijn best doet om zijn vrienden bij elkaar te houden.

Vanaf Schering vormen de vijf dan een groepje dat niet half zo hecht is als ze soms willen geloven. Ze voelen zich nochtans een uitgelaten bende die goed gedijt in de achterste rijen van de cinema. Subtiel maakt Gaens van de groep individuen die elk druk de uitgang zoeken. Luuk zoekt 'door altijd te praten alsof hij een menigte toesprak', Lotte door zo snel mogelijk de liefjes elkaar te laten aflossen.  Ten slotte slaat Luuk de broze vriendengroep vanaf Inslag aan diggelen. Hij vertrekt en zijn vrienden laat hij achter met de vragen. 

Hoewel 'schering en inslag' de indruk wekt een verhaal te vertellen zijn de gedichten eerder snapshots dan hoofdstukken. Meer dan in een verhaal laten de gedichten lacunes toe. Soms laat de ik-figuur een personage een hele tijd links liggen om hem plots weer op te rakelen. Zo strandt bijvoorbeeld Dani's bestaan onverwacht in een instelling. Via dergelijke poëtische brokstukken laat Gaens vriendschapsbanden sluimeren, ontploffen en oplossen.

Vrienden achterlaten is vaak sterker dan onszelf. Die noodlottigheid maakt Gaens in 'schering en inslag' erg tastbaar. Net als draden van een stof lopen de vijf levens immers allerlei richtingen uit.

En het is maar de vraag hoe lang je daar om moet treuren. Op een zeldzaam moment staakt de ik-figuur zijn observaties en neemt hij het woord:

'Luister, meisjes krijgen mooie benen, jongens grote voeten. Sommige dingen moet je laten gaan, andere moet je achterna.'

Het zijn zinnen als die waarmee Gaens mooie poëzie tot een bijzondere novelle verweeft. 

Details Poëzie
Auteur: Dennis Gaens
Uitgeverij: vangennep
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
56