Christophe Vekeman, 'Mensen als ik'

Een cowboy in joggingbroek

In 'Mensen als ik', zijn nieuwe roman, is Christophe Vekeman, alias Buck, op zoek naar nieuwe vrienden. Zielsverwanten met grotendeels dezelfde muzikale smaak die hem algauw met zichzelf confronteren. 'Mensen als ik' is een vermakelijk en tegelijk openhartige roman, boordevol vlot meanderende volzinnen.

Vekeman is een gedegen schrijver, een talentvol stilist - hij heeft inmiddels al veertien boeken op zijn naam staan - die de jongste jaren meer autobiografisch is gaan schrijven. Zo voerde hij zichzelf al op in 'Hotel Rozenstok', een roman die beter had verdiend dan de prozaprijs van de provincie Oost-Vlaanderen. 

Het is alvast Vekemans verdienste dat hij intussen een stevige plaats in de Nederlandse letteren heeft veroverd. Zijn aparte stijl, gekenmerkt door stevig gestructureerde zinnen in een keurig Nederlands, waarin af en toe door de tijd achterhaalde woorden en uitdrukkingen voor een verrassend effect zorgen, wordt door kenners fel gesmaakt.  

Hem lezen is een feest voor wie van kwalitatief hoogstaand proza houdt in stede van zoveel romans die louter door al te doorzichtige trucs in de markt worden gezet. 

Vekeman is een gul schrijver, zonder meer beïnvloed door de grootmeesters van de Nederlandse literatuur, die hij nagenoeg allemaal heeft gelezen. Hoe schatplichtig is hij bijvoorbeeld aan Marcellus Emants en de onvermijdelijke vraag of een auteur zich in zijn werk mag focussen op het geestelijkafwijkende.

"Waren mijn eigen afwijkingen aan de mensen onbekend? Aan de lezers van mijn veertien boeken, bijvoorbeeld, die toch, die boeken, als evenzovele afwijkingen - of minstens als getuigenissen daarvan - konden worden beschouwd? Of konden ze dat niet?" 

Ook al put hij in 'Mensen als ik' uit eigen ervaringen - zijn medewerking aan radio Klara of zijn passie voor cowboys - het zijn schijnbewegingen van een schrijver die zich handig tussen realiteit en fictie weet te bewegen, met als eindresultaat sprankelend proza. Al was het maar omdat hij het relativeren niet schuwt. 

Het feit dat de ik-figuur met kankerangst kampt en een linkerbijbalontsteking heeft wordt aangegrepen om alles is een humoristische context te plaatsen.

"Dat hield kortom zacht uitgedrukt een redelijk ingrijpende verandering in wat betrof mijn verschijning, zo vermocht ik eenmaal thuis met eigen ogen vast te stellen nadat ik een zwarte, om God weet welke reden ooit, jaren terug gekochte joggingbroek uit de kast genomen en ook aangetrokken had.(....) Zo kon ik niet buiten komen."

Met 'Mensen als ik', een echte pageturner, levert Christophe Vekeman voor de zoveelste keer het bewijs dat hij een zinnenslijper is. Hij schrijft en herschrijft, vervalt nooit in clichés en waakt erover dat zijn proza fonkelt. Het wordt dan ook de hoogste tijd dat hem eens een serieuze literaire prijs wordt toegekend.

Details Fictie
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
159